Photographer’s dream

When you mostly do portraits  you always in hunt for nice background, some good place for perfect composition. Of course nowadays digital backdrops and manipulation in Photoshop make impossible to happened, but still nice place to do picture its a base.

One time I was just relaxing in bed when I thought how I might spend money if I win lottery or somehow have that amount of money to spent.

So I thought about creating natural  backgrounds for photographers in big piece of land.

I imagine this like that, first off all, some nice old barn will be perfect for country pictures, then some horses  for this style will be necessary to have, maybe few chickens and rabbits wandering around, old wagon and few country gadgets.

Beside this there will be a  house with few rooms with different style of settings, for example one room with modern furniture, other one with old style Victorian style sofa and decor, nice kitchen with all those gadgets for some food photography, room with all cute props for newborn and baby photography, big closet with maternity gowns another one with lingerie for sexy boudoir sessions. Comfy living room with nice fireplace with big window for indoor portraits using natural light.

Of course nice studio lighting everywhere….

Then in garage Cadillac from 50s for pin up style images… and maybe and old pick up truck.

Around the house beautiful garden with some fountains and colorfully flowers.

Then I see big orchard which blooms perfectly for spring images and then is so colorful for fall pictures.

Besides this for nice natural backgrounds I see often on images: field of lavender,  tulips, poppy seeds, canola flowers, some blue flowers field like blue grape hyacinth,  sunflowers and of course field of wheat, another of corn, and a pumpkin patch…

Oh, yes,  I see somewhere there  willow trees with swings by the small pond, and forest with pines trees for Christmas images.

Than maybe stone street  with old fashion lamps posts leading to the place.

Moreover some small waterfalls and a castle will be perfect to have but that might be a little too much to ask for perfection of that place.


I can see this place full of photographers, lots of wedding and overall portrait images going on….  Some photography workshops, stargazing and astro photography sessions,  some family events…

Maybe I should find a sponsor to build such a a photographer’s dream place or post on “Go fund me” page? 😉








Family memories photography- photographer from Brazil/ Fotografie budujące rodzinne wspomnienia-fotograf z Brazylii


When I was a little kid in TV there was a Brazilian soap opera Ciranda de Pedra which was absolutely a hit, it was so popular that it was the main subject people talked about and we as kids used to pretend characters from this TV show. That’s what I knew about Brazil when I was a kid….

Brazil which name comes from a tree named brazilwood, is the largest country in South America. The 2nd largest river in the world Amazon flows through the country in which majority has a tropical climate.  When you talk with Brazilian you can always talk about soccer as it  is the most popular sport in Brazil with the national team consistently among the best in the world, winning the World Cup a record 5 times. Other major thing is coffee, Brazil has been the world’s largest exporter of coffee for 150 years. It supplied around 80 per cent of the world’s coffee in the 1920s; that figure has fallen to around a third.

This country is also known from  the famous  statue of Christ the Redeemer in Rio de Janeiro that weighs 635 tonnes, is 38 metres high including its pedestal and was named one of the “New Seven Wonders of the World” in 2007.Beside the statue Brazil has 19 UNESCO World Heritage Sites. Among the best known is the Iguacu National Park, home to one of the world’s largest and most impressive waterfalls at 1.7 miles wide and with a total of 275 drops. It is also occupied by several rare and endangered species, among them the giant otter and the giant anteater.

Brazil has a large coastline on the eastern side of South America, stretching 7491 kilometres (4655 miles) in length.The country is also the home of   the world’s best beach – according to TripAdvisor – Baia do Sancho. It is found in the archipelago of Fernando de Noronha, just over an hour by air from Natal. Here, 21 islands form a marine park where divers can see green and hawksbill turtles, whales, lemon and reef sharks, clownfish, anemones and parrotfish.

In this  paradise, in a shade of the Amazon Rainforest I meet my next guest:

Marcelo Albuquerque

You are in Brazil, and first what comes in my mind when I think about this country is the Carnival of Brazil? Have you ever taken pictures of that event? If not do you think about it?

Well, I still haven’t had a chance to go to carnival as a photographer, but actually would be such a nice challenge to face, since we would have to deal with a low light and high-speed situation. I definitely would like to try. However, I will take opportunity  to explain that we have many different kinds of carnival in Brazil. Since we are a huge country (the largest country in South America and the world’s fifth-largest country, both by area and by population) it is expected to see many different cultures. The carnival, I believe most people in the world refer to, is the Rio de Janeiro one, in which you can watch parades organized by samba schools. I have been living in Rio de Janeiro state since 2007, so I went to that kind of carnival once and I think it is worth it. The samba music they play there combined with those huge parade cars,it is outstanding event

Sounds amazing, definitely the carnival is on my bucket list too.

How long have you been doing photography for?  What made you to start it?

Since I can remember I love photography, I got my first camera as a gift from my dad back in the 90’s, it was a Yashica MG Motor and I loved it. But I started to learn more and decided to shoot with SLR’s after my first son’s birth, on 2010. I already had a Canon S90, a compact camera that I used most to make underwater pictures during scuba dives, but I just felt I had to look  for more quality to be able to register my growing family so I started with a Nikon D80.



After I had the opportunity, I switched for a Nikon D5100 to have better high ISO and I added wide-angle lenses for a trip that I have waited for years to make: Inka Trail in Peru:








So, after this trip I started sharing my time in photography between portraits and landscapes.

Looks like a very interesting place to see.

What kind of photography do you like the best? What kind of techniques, lenses do you use the most?

That is a tough question to answer, because when I spend time with my family I love portraiture, but when I am at a different places I love to find out vary angles for either street photography, nature landscapes or cityscapes. I think that the camera is an instrument we can use to connect with  people, animals or places. The challenge is to find a way to do that and make everyone comfortable at the same time and I struggled to learn that. Hopefully there are books to teach you that and I would like to point out few: Chris Orwig (Visual Poetry), all Michel Freeman’s books and David Beckstead. Especially with kids, it is not easy to make them comfortable in front of a camera:


Regarding equipment and techniques, for portraiture I always use fixed high aperture lenses. The one I use the most  nowadays is a Canon 50mm f/1.2, which I usually shoot indoor combined with a Canon 430 EX II speedlight and Niekerk’s half snoot technique.

For landscapes I always look for the widest lens possible and I usually do long exposure or HDR, sometimes I do both for the same picture. First time I tried HDR I hated it, it looked so artificial, and I will share with you one of my first HDR’s picture which I should say I’m not proud of it:


After spending hours watching HDR tutorials on youtube I started making pictures that looked more like what I was looking for:

The lens I use the most  for landscapes is a Canon 17-40 f/4, but last year I bought my first fisheye, a Rokinon 12mm f/2.8:

Beautiful pictures. Can you share  a special moment or picture  you remember the most?

It is hard to point out one single moment and one single picture, fortunately, I have a lot of amazing moments to remember, but I can tell the most amazing ones are the moments and pictures I took of my kids. I have a wall in my home office where I hanged a picture of my family in the center and a lot of landscapes around it, all of them we saw during our trips. I  love my family , because I believe those are the people I can count on:

Great family you have,  I love taking picture of my kids too.

Lets talk about the picture I saw on your profile, it caught my eye I can’t resist to ask what exactly are those colorful ribbons?

Those ribbons are very traditional in one particular State of Brazil, Bahia, where you can see African influence on Brazilian culture. People tie it with three knots and with each knot that is tied a wish is made. People say wearing a Bahia ribbon is a reminder of your goals and dreams. Some of them tie the ribbon on their own wrist, some tie at the Senhor do Bom Fim Church gates, a touristic site that is a symbol of faith.

Very interesting tradition. Coming back to your life, do you do photography as a occupation or as a hobby?

After sharing pictures on Facebook, some friends started asking me to make portraits of them, so I settled a website in order to offer my services as a photographer (, but I also sell pictures for Getty Images.

Still, photography for me is a way to have fun, I have a regular office job at an oil company and I use most of my free time either to have fun taking pictures of my family, or do photography as an  extra work  during the weekends.

What do you think is the most difficult thing being a photographer?

In my opinion, the most difficult thing of being a photographer is to decide how to edit a picture. Sometimes I try a dozen different editing styles for a single photo, lately I haven’t been uploading my pictures at the same day I edit, because I look at them on the day after and I always find something I want to change. This one, for example:

When I look at it I think it is too grainy… sometimes it is hard to feel like the work is done, maybe because in photography there are many ways to do it right.

Are there any restrictions, special laws for doing photography in Brazil?

Depending on where you are it might not be allowed to use a tripod, but you won’t see signs, or maps to help you  find out where it is allowed or not, you  just have to try to use a tripod and if there is a problem a police officer will show up and talk to you, no big deal. Besides that I don’t know any other restrictions at all, but it is smart to have  an insurance depending on where you intend to take pictures.

 What do you want to say to beginners in photography?

I would say there are many sources of knowledge regarding equipment, techniques or editing, but inspiration you have to find it yourself. I personally believe inspiration is where photography begins, and you think of it when you are packing your gear and make it happened  when you are shooting with the camera.

 What’s your future plans in photography?

I would like to teach photography and also focus on trying to sell landscape photos as well. I organized some of the pictures that I like the most on a 500px account, since my flickr is more like a family use.So you can see the selection here:

Besides that, I’ll be happy to document all stages of my kids growth, so we will always be able to look back in the past to get inspired for the future.


Kiedy byłam małym dzieckiem w telewizji leciała brazylijska telenowela  W kamiennym kręgu. Była absolutnym hitem, tak popularna, że stawała się głównym tematem rozmów, a my jako dzieci bawiliśmy się udając postacie z serialu. To było tyle co wiedziałam wtedy o Brazylii, kiedy byłam dzieckiem…

Brazylia, kraj którego nazwa  pochodzi od nazwy drzewa jest największym krajem w Południowej Ameryce. Przez Brazylię przepływa druga co do wielkości na świecie rzeka Amazonka, a w większości kraju panuje tropikalny klimat. Dobrym tematem do rozmowy w Brazylii jest piłka  nożna, jako, że ten sport jest najbardziej popularny w tym kraju, a drużyna piłkarska, której rekorodowo 5 razy udało sie zdobyć Mistrzostwo Swiata jest stale jedną z najlepszych na świecie. Kolejna znaną rzeczą jest kawa. Przez 150 lat Brazylia była najwiekszym jej eksporterem i w 80% pokrywała zapotrzebowanie na świecie, obecnie jest na trzecim miejscu.

W owym kraju znaduje się  znany Pomnik Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro, który waży 635 ton i mieży 38 metrów i został uznany siódmym cudem świata w 2007 roku. Po za tym w Brazyli znajduje się 19 Swiatowych Zabytków  UNESCO a wśrod nich najbardziej znany  Narodowy Park Iguazu, w którym jest imponujący najwiekszy na świecie wodospad o szerokości 2500m i składający się z 275 kaskad. Jest rownież domem dla kilkunastu rzadkich i zagrożonych gatunków zwierząt a wśród nich Arirania amazońska i Mrówkojad wielki.

Brazylia ma długa linie wybrzeża od wschodniej strony, która rozciąga się 7491km, kraj ten jest rownież domem dla najlepszej plaży na świecie Baia do Sancho. Znajduje się ona na archipelagu Fernando de Noronha, około godziny lotu z Natal.21 wysp tworzy nadmorski park, który przyciąga nurkow by ogladali zółwie, wieloryby, rekiny i różne gatunki ryb.

W tym raju, w cieniu amazonskiego lasu deszczowego spotykam mojego następnego gościa:

Marcelo Albuquerque

Pierwsze co przychodzi mi do głowy jak myślę o Brazylii to karnawał w Rio de Janeiro, czy kiedykolwiek udało się Tobie  robić zdjęcia podczas tego wydarzenia? A jeśli nie to czy masz to w planach?

Jak dotąd nie miałam szansy sfotografować karnawał, ale uważam, że na pewno byłoby to niezłe wyzwanie, jako że trzeba byłoby się zmagać ze słabym oświetleniem i szybko zmieniającym się kadrem, jako że fotografowane osoby byłyby w ciągłym ruchu. Na pewno  kiedyś udam się tam z aparatem.. Korzystając z okazji chciałbym wyjaśnić, że karnawał w Brazylii to nie tylko Rio de Janeiro, ale w tym czasie w całym kraju odbywają się rożne pochody. Brazylia to duży kraj, pod względem obszaru jak również ludności (największy kraj w  Południowej Ameryce,piąty największy na świecie), także można obserwować  tu wpływy różnych kultur, co jest widoczne podczas karnawału. 

Mieszkam w Rio de Janeiro od 2007 roku i raz udało mi się uczestniczyć w karnawale.Mogę otwarcie powiedzieć, że  było warto, rytmy samby połączone z korowodem barwnych aut z tancerkami to jest niesamowite wrażenie.

Brzmi wspaniale, na pewno, też kiedyś chciałabym to zobaczyć na własne oczy.

Jak długo już zajmujesz się fotografią i co sprawiło, ze się nią zainteresowałeś?

Odkąd tylko sięgam pamięcią to kocham fotografię. Pierwszy aparat fotograficzny Yashica MG Motor dostałem od swojego taty w prezencie, było to gdzieś w latach 90tych, uwielbiałem go. Ale kiedy nauczyłem się więcej o fotografii zapragnąłem mieć coś lepszego i kiedy urodził się mój syn w 2010 zacząłem robić zdjęcia lustrzanka.Posiadałem też wtedy Canon s90, aparat kompaktowy, ale głównie używałem go do robienia zdjęć podwodnych w czasie nurkowania. Chciałem robić piękne zdjęcia, o dobrej jakości mojej powiększającej się rodzinie dlatego też zakupiłem aparat Nikon D80.


Kiedy tylko nadarzyła się okazja, zamieniłem poprzedni sprzęt na Nikon D5100 ponieważ ma wysoką czułość  ISO, jak również zakupiłem obiektyw szerokokątny  z myślą o mojej wyprawie do Świętej doliny Inków w Peru, na którą czekałem przez lata.



Po tej podróży poza fotografią portretowa zacząłem robić więcej zdjęć krajobrazów.

Wygląda na bardzo interesujące miejsce do zobaczenia.

Opowiedz więcej jakiego rodzaju fotografię lubisz najbardziej, jakich technik i obiektywów najczęściej  używasz?

Trudno odpowiedzieć prosto na to pytanie, ponieważ kiedy spędzam czas z rodzina lubię robić dużo portretów, ale kiedy jestem w rożnych miejscach lubię poszukiwać innych , ciekawych ujęć  do zrobienia zdjęć ulicznych, architektury miasta czy krajobrazu. Uważam, ze aparat jest instrumentem, który łączy nas z ludźmi, naturą czy miejscami. Największym wyzwaniem jest nawiązać ten kontakt i sprawić, by w tym samym czasie wszyscy czuli komfortowo podczas robienia fotografii. Zwłaszcza trudno jest robić zdjęcia dzieciom, tak by czuły się naturalnie przed obiektywem. Jak dla mnie pomocne były książki Chrisa Orwia “Visual poetry”, Micheala Freemana czy Davida Becksteada. 

Jeśli idzie o sprzęt i techniki, do portretów zawsze używam obiektywu jasnego stało ogniskowego. Obecnie używam Canona 50mm f1.2, którego stosuje  w pomieszczeniach razem z lampą błyskową i pół osłoną reflektora Niekerk.

Dla fotografii krajobrazowej zawsze wybieram obiektyw o jak najszerszym kącie. Często używam długich ekspozycji i techniki HDR. Pierwszy raz kiedy wykorzystałem technikę HDR, wcale mi się nie spodobało,wyglądało to bardzo sztucznie według mnie:


Postanowiłem jednak nauczyć się lepiej stosować tą technikę, po kilku godzinach oglądania filmów z instrukcjami, zdjęcia zaczęły wyglądać bardziej jak tego oczekiwałem:

Obiektyw jaki używam do krajobrazów to Canon 17-4- f4, ale od poprzedniego roku używam również obiektyw rybie oko Rokinon f2.8.

Piękne zdjęcia. A czy możesz podzielić  momentem czy zdjęciem, które utkwiło Tobie w pamięci najbardziej?

Nie tak łatwo wskazać jakiś szczególny moment, na szczęście, bo takich wspaniałych momentów mam wiele w pamięci. Najpiękniejsze to te związane z moimi dziećmi. W moim domowym biurze powiesiłem na ścianie zdjęcie mojej rodziny a wokół niego zdjęcia wszystkich miejsc w których byliśmy. Kocham moja rodzinę i wierze, ze to są jedyne osoby na które tak naprawdę mogę liczyć.

Masz wspaniała rodzinę. Ja również uwielbiam robić zdjęcia moim dzieciom.

Przeglądając Twoje zdjęcia, zaciekawiło mnie, co oznaczają te kolorowe wstążeczki na tym zdjęciu:

Owe wstążeczki są szczególnie  tradycją w jednym ze stanów Brazylii, Bahia, gdzie można zaobserwować wpływ kultury afrykańskiej na brazylijską. Ludzie zawiązują trzy supełki na wstążce, a zawiązując wypowiadają w myśli życzenia. Mówi się, że noszenie tej specjalnej wstążeczki ma przypominać o celach i marzeniach w życiu do spełnienia. Niektórzy wiążą wstążki na nadgarstku, a niektórzy przywieszają je na bramie kościoła Senhor do Born Fim.

Bardzo interesująca tradycja. A wracając do Twojego życia i fotografii czy  jest ona dla Ciebie hobby czy pracą?

Po tym jak zacząłem wrzucać zdjęcia na Facebook, znajomi zaczęli mnie pytać, czy mogę zrobić im zdjęcia, tak więc popchnęło mnie to do utworzenia mojej strony z ofertą usług fotograficznych (  Również staram się sprzedać fotografie na Getty  Images.

Głownie jednak robienie zdjęć traktuje jak dobra zabawę, mam stalą prace w biurze firmy koncernu naftowego, ale kiedy tylko mam czas to fotografuje moja rodzinę lub uprawiam fotografie zarobkowo jako dodatkową praca.

Co według Ciebie jest trudne w fotografowaniu?

Według mnie najtrudniejsze jest edytowanie zdjęć, decydowanie w jaki sposób je przekształcić. Czasem próbuje wiele  rożnych stylów i sposobów na jednym zdjęciu. Ostatnio staram się nie edytować zdjęć  tego samego dnia, w którym zostały zrobione, ponieważ dopiero za drugim spojrzeniem na zdjęcie, widzę więcej co chciałbym zmienić.

Jak np. to zdjęcie:

Kiedy patrzę na nie, widzę dużo szumu…Nie ma jednej właściwej koncepcji na zdjęcie, każda opcja może być dobra.

A jeśli idzie o fotografowanie w Brazylii, czy są jakieś restrykcje, specjalne prawa?

Zależnie gdzie jesteś, może być zakaz używania statywu, ale nie znajdziesz znaków zakazujących tego, ale jak tylko ustawisz statyw i stanowi to problem wtedy pojawi się policjant i porozmawia z Tobą o tym. po za tym nie przychodzi mi do głowy inne restrykcje czy prawa. Miałbym  jedną uwagę, polecałbym wykupienie ubezpieczenia na sprzęt, w niektórych miejscach robienie zdjęć jest bardziej ryzykowne.

Jakie jeszcze wskazówki miałbyś dla początkujących fotografów?

Jest wiele źródeł gdzie można nauczyć się fotografowania, rożnych technik,obsługi programów do edytowania edytowania poczytać o sprzęcie, ale inspiracje trzeba znaleźć  samemu. Według mnie inspiracja jest  początkiem zdjęcia i gdy masz pomysł w głowie wiesz jak się przygotować do zdjęcia, jakie gadżety i sprzęt jest potrzebny, a potem idea realizuje się przez uwiecznienie jej aparatem.

Jakie są Twoje plany związane z fotografia na przyszłość?

Chciałbym uczyć fotografii, jak również skupić się na sprzedaży moich zdjęć. Zrobiłem już selekcje moich ulubionych zdjęć i można je zobaczyć na tej stronie:

Po za tym z radością będę dokumentował jak moje dzieci dorastają,by zachować wspaniałe wspomnienia, a także  żebyśmy zawsze mogli spojrzeć w przeszłość by zdobyć inspiracje na przyszłość.

















Marcelo Albuquerque





Meet the photographers around the world:Vietnam /Poznaj fotografów dookoła świata: Wietnam

Vietnam’s land is mostly hilly and densely forested.The lands in areas of two rivers the Mekong and the Red are very fertile, ideal for growing rice and other crops and home to the majority of the country’s population.  That is why is not surprising, Vietnam is the largest exporter of cashews in the world, and the second largest exporter of rice. You should try Ruou ran (snake wine), a Vietnamese specialty of rice wine with a pickled snake inside, allegedly can cure any sickness. The cuisine of Vietnam traditionally combines 5 fundamental taste elements including: spicy (metal), sour (wood), bitter (fire), salty (water) and sweet (earth). For Vientamese people family and community is very important.
When I met my next guest Sylvain Marcelle, he was very involved with preparation for grand opening of his gallery. Actually the gallery is a “collective” of 4 photographers:
JP Klovstad, Yan Lerval, Pop Vichaya and Sylvain.
You can see Sylvain Marcelle pictures here:
You must be very excited and stressed, its quite and  event for you?
Yes, truly  it is very important for me.
Let’s go back to the beginning for a second,  how did you get into photography?
Photography has been my hobby for long time. I started at 17 years old with a Pentax I was using it  until I was 24 years old, before digital cameras.  After, I was IT consultant and I forgot my camera. But I decided to leave Paris and my IT project manager job to go to create a travel agency in Vietnam in 2008. I fell in love with Vietnam after several trips to Asia. With my partners, we have created “Vietnam Autrement” that I’m still the director today. For the purposes of the agency, I had bought a camera and I went back to photography. Make photos in Vietnam has always been for me a joy because of the colors, the lights, landscapes and especially the amazing people.
Sound like a beautiful place to do photography, but what do you think  is the most difficult thing being a photographer?
I honestly do not see anything complicated in doing photos. It’s all about sensibility then it is a matter of technique. I think,  more complicated is the marketing. For me it is very difficult to do marketing on topics that are important in my heart as its the love I have for Vietnam and Vietnamese.
So what kind of photography do you like the most?
As great traveler, the travel photography of course. I also like very much street and documentary photography. I really like the photos that are telling a story.
Which story behind the picture do you remember the most?
 The picture of the Phau, the shaman of the Red Dzao in the Valley of Hoang Su Phi in Ha Giang province (North Vietnam). I spent few days in the valley and slept in his house. The last morning I finally made some pictures of him. He had took a holly book of the Dzao and wrote a poem. Before I left, he gave me this book and said that it will give me luck. I didn’t know what he wrote until a Dzao friend told me that is a poem about the west foreigner that became a family friend. I always keep the book in my photo bag now. I bring it everywhere.
I hope it will bring you good luck with the gallery and your future plans.
I hope so too.
You mentioned that you like street and documentary photography how people react when  you want to photograph them?
I’m lucky to live in South East Asia and Vietnam in particular, because people like to be on the photos. Of course, I always have a chat with people and ask for their agreement before making  photos of them. They are usually very curious about the western guy that can speak Vietnamese. People rarely refuse, but when they don’t want, I respect their choice.

Your pictures are great, have you ever   win any awards or have  your pictures been exposed on any exhibition in gallery?

I received some “honorable mention” but never won a challenge. Some of my pictures are exposed in a gallery in Ho Chi Minh city (Asian Hideaways Gallery).
 Any tips for beginners in photography?
Trust your eyes and your eyes only. Go talk to people and take your time.
After grand opening of the gallery what’s your plans for the future as a photographer?
I must travel again and again to make more pictures for books about Vietnam daily life: people, but also the streets, street vendors, fishermen, farmers, craftsmen, food … I have so many stories to tell through my texts and images.
Very interesting plans, I’m looking forward to see it!
Wietnam jest w większości górzystym i mocno zalesionym krajem. Teren pomiędzy dwoma rzekami  Mekong and Red jest bardzo żyzny, idealny do uprawy ryżu i innych zbóż, jak również jest miejscem, gdzie skupia się największa liczba ludności tego kraju. Dlatego też nie jest zaskakujące, że ten kraj jest największym eksporterem orzeszków nerkowców i drugim największym eksporterem ryżu. Warto spróbować wino z węża. Tą wietnamska specjalność,  jak sama nazwa wskazuje, przyrządza się z węży, na dodatek tych najbardziej jadowitych. Producent wrzuca gada do wina ryżowego i czeka, aż czas zrobi swoje. Co ciekawe, wyjątkowy smak i niespotykane właściwości tego trunku uzyskuje się właśnie z resztek jadu, wytrącających się w butelce. Rzecz wydaje się więc dość ryzykowna do picia. Jednakże odpowiednio przyrządzona nie jest groźna w spożyciu a nawet ma właściwości lecznicze. Kuchnia wietnamska tradycyjnie składa się z 5 elementów-smaków: pikantny (metal), kwaśny ( drzewo), gorzki (ogień), słony (woda) i słodki (ziemia). Dla Wietnamczyków rodzina i społeczeństwo odgrywają  bardzo ważną role w życiu.
Kiedy spotkałam mojego kolejnego gościa Sylvaina Marcelle, był on bardzo zaabsorbowany przygotowaniami do wielkiego otwarcia swojej galerii. A uściślając galeria skupia 4 fotografów:
JP Klovstad, Yan Lerval, Pop Vichaya and Sylvaina.
Tutaj można zobaczyć fotografie Sylvain’a Marcelle:
Musisz być bardzo podekscytowany i zestresowany całym tym wielkim wydarzeniem?
Tak, nie sypiam dobrze, żeby wszystko dopiąć na ostatni guzik. To wielkie wydarzenie w moim życiu.
Cofnijmy się trochę w czasie do momentu kiedy zacząłeś przygodę z fotografia?
Fotografią zajmuje się już bardzo długo. Mając 17 lat rozpocząłem fotografie z aparatem Pentax, a potem już przeszedłem na aparaty cyfrowe. Kiedy zostałem konsultantem IT zostawiłem fotografie na jakiś czas. W 2008 roku zdecydowałem się opuścić Paryż i moją prace menedżera IT, i stworzyć agencje turystyczna w Wietnamie. Zakochałem się w Wietnamie po paru wycieczkach do tego kraju. Z moimi wspólnikami stworzyliśmy agencje “Vietnam Autrement”, której dyrektorem jestem do dziś. Dla celów agencji, znów wróciłem do fotografowania. Fotografowanie w Wietnamie zawsze sprawiało mi ogromna radość, to wspaniały kraj, barwne ulice na których tyle się dzieje, wspaniałe krajobrazy i niesamowici ludzie.
Brzmi bardzo zachęcająco, a co myślisz stanowi największe wyzwanie dla fotografa?
Szczerze mówiąc, to nie widzę nic aż tak trudnego w fotografowaniu. Myślę, że dobre wyczucie i oczywiście opanowanie strony technicznej to wszystko co trzeba. O wiele trudniejszy jest marketing, umiejętność sprzedania się. Jak dla mnie trudne jest promowanie tego co jest najbliższe mojemu sercu-miłość do Wietnamu i jego mieszkańców. Może dlatego, że nie jestem obiektywny i jest to zawężony temat.


Jaki rodzaj fotografii  lubisz najbardziej ?

Jako podróżnik, oczywiście fotografia podróżnicza. Bardzo lobię również fotografię uliczną i reportażową. Lubię, kiedy zdjęcie opowiada jakąś historie…

Czy możesz opowiedzieć taką, która szczególnie utkwiła w Twojej pamięci?

Jest to zdjęcie szamana Phau w dolinie Hoana Su Phi w prowincji Ha Giang w Północnym Wietnamie. Spędziłem kilka dni w jego domu. Ostatniego ranka nareszcie udało mi się zrobić jemu zdjęcie. On wziął świętą księgę Dzao i napisał wiersz. Zanim opuściłem owo miejsce, on podarował mi tą książkę i powiedział, że to na szczęście. Nie miałem pojęcia co szaman napisał, dopóki znajomy z Dzao powiedział mi, że to wiersz o przybyszu z zachodu, który stal się przyjacielem rodziny. Zawsze trzymam ta księgę w mojej torbie ze sprzętem fotograficznym. Wszędzie ją noszę.

Mam nadzieję, ze przyniesie Ci szczęście w galerii i w realizowaniu przyszłych planów.

Bardzo w to wierze.

Wspomniałeś już, że lubisz fotografie uliczna i reportażowa, powiedz jak ludzie reagują, kiedy ich chcesz fotografować?

Mam szczęście żyć w południowej Azji a zwłaszcza w Wietnamie, ponieważ tutejsi ludzie, chętnie pozują do zdjęć. Oczywiście zanim zrobię zdjęcie   rozmawiam z nimi i pytam o pozwolenie. Zwykle są zainteresowani i zaciekawieni obcokrajowcem, który mówi po wietnamsku. Rzadko kiedy ktoś mi odmawia, a jeśli się tak dzieje, to oczywiście szanuje ich decyzje.

Jakie masz rady dla początkujący?

Ufaj swoim oczom, tylko temu co widzisz. Rozmawiaj z ludźmi i nie spiesz się.

Po otwarciu galerii jakie są Twoje plany na przyszłość związane z fotografią?

Musze podróżować więcej i więcej,  żeby zrobić wiele zdjęć do książki o Wietnamie i jego mieszkańcach, o codziennym życiu, prostych ludzi z ulicy, rybakach, rolnikach, sprzedawcach na targu. Mam tak wiele historii do opowiedzenia poprzez słowo pisane  i zdjęcia….

Bardzo interesujące,plany, nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć tą książkę.







Like Little Red Riding Hood wandering in the forest

I had recently a nightmare that I had been on an airplane which crashed in the middle of the forest. Luckily everyone survived, but we had to walk through the wild and endless forest. Soon enough wildness showed it power and  black bear came out of nowhere right in front of me. I was struggling with him…. Only in the dream I had any chances…

According to the Dream book:

A forest or the woods in a dream may represent the unconscious.
  • The saying, “You can’t see the forest for the trees” comes to mind which means that you can’t see the big picture because you are concentrating on the little details; you may be unable to see or understand what is right in front of you; or it may be an indication that you are lost in details or focused on one thought or problem.
  • May symbolize a fear of the unknown or unseen.
  • Woods in a dream may also represent fertility, life, renewal and the spiritual aspects of yourself.
  • Being lost in a forest or the woods in a dream may symbolize being lost or confused — you need to trust your instincts to find your way out; or you may be exploring your unconscious to “find yourself”.
  • Finding your way out of the woods may suggest you are “out of the woods” or “in the clear” in some dangerous or critical phase of a situation in waking life.

The wild forest born by the mother nature, its something beautiful and  peaceful. We go for walks there to have a break, to bond with amazing nature, to shut off our busy minds  where they only can absorb sounds of the birds and rustle of the leaves. The forest has a dark and mysterious side too,  there is hidden wolf who is lurking for a Little Red Riding Hood, a bad witch in the wooden cabin waiting for Hansel and Gretel, and there are wild animals  that might step on your way uninvited…

I went to the forest with my camera I haven’t meet the  Little Red Riding Hood, but if I couldn’t meet one, I could make one to meet…that is the beauty of changing reality in pictures.

Before                                                                                After


Wandering in the forest…

IMG_9379-2 mniejsze

IMG_9382 mniejsze

IMG_9387 mniejsze

IMG_9400 mniejsze

IMG_9421 mniejsze

IMG_9431-2 mniejsze

IMG_9442 mniejsze

IMG_9446 mniejsze


kladka mniejszeIMG_9453 11 mniejsze 2

Meet photographers around the world: New Zealand/Poznaj fotografów dookoła świata: Nowa Zelandia

After exploring Europe a bit, my finger move on the map to the New Zealand. I can take a breath from everyday chaos, stop for a moment and relax here…

New Zealand an island country with rolling green hills, volcanic mountains and beautiful ocean side   First settlers were the Maori, and to this day Maori culture is a core part of New Zealand’s national identity. Next important is kiwi which is not a fruit – it is New Zealand’s native flightless bird and a slang term for a New Zealander. New Zealand has a mild and temperate maritime climate. The country where about one third  is protected national park, made a great place for filming Lord of the Rings.

In that green  scenery I meet my next guest Paul  Gordon.

Paul Gordon pictures

Hard boiled 2

First of all Paul how did you get in to photography?

I was given a camera when I was 8 or 9years old but my interest was really sparked when I was 16 years and my father had purchased a Petri SLR  on an overseas trip and gave it to me when he returned.  While I always remained interested in photography there have been a couple of periods of quite a few years where I was not particularly active. For the last 25 years I have always had a camera reasonably close by.

I think once you get in to it you can’t leave it…but its not an easy love sometimes. What do you think is the most difficult thing being a photographer?

Accepting you can’t have (or carry) all the photographic gear you would like and getting up early enough to catch the morning light. However the biggest challenge is in trying to evaluate your own work and I think that would be true for the majority of photographers. The evaluation by a person whose opinion you trust (not necessarily a photographer) can be extremely helpful.

I know that feeling, and I think different people may look differently on the same picture.  Tell me what kind of photography do you like the most?

Just about everything. Photography is part of my life. However I do take many more photographs when I am on holiday, so travel, landscapes and street photography probably dominates. I do like making images that are a little unusual or humorous. When I say making I do include manipulation using photo editing. For most photographs and certainly for landscapes, natural history and photojournalism I never alter them to the extent that they are misleading. I certainly do not mind if my humorous/fun photographs are misleading.

I have quite  a few funny pictures, its easy to get those  when you are chasing kids with camera. Let’s talk about anything specific about photography in the country you live, for example are there any special laws, regulations?

In New Zealand there are very few restrictions regarding photographs taken in a public place. When using photographs commercially you need to take far more caution if people’s or private property can be clearly identified.  You may find signs that ban photography in public buildings, shopping malls, art galleries, restaurants etc, but you will still see people taking photographs using mobile phones. So long as you show respect or sensitivity in a photograph I do not think there will be a problem.

Internationally there seems to be a growing enthusiasm driven by greed to pursue copy-write claims on all sorts of things that can easily be photographed.

Personally my view is that if you are in a public place you should be allowed to photograph what ever you can see…

Speaking about the ban you mentioned in a public places like shopping malls, restaurants… For me doesn’t make a sense any more, as you said already, people constantly ignore it and they use cell phones.What’s your opinion?

Apart from some signs banning photography in shopping malls there are not a lot of business’s that display a such sign but if you ask you will be told the policy is no photography. Some people using mobile phones just seem to be unaware or ignore no photography signs. Maybe they think the rule only applies to cameras. The problem is that it is so easy to take photographs without been detected that the rules must be very difficult to enforce. It is ironic really as the mall or shop management never ask customers if they mind being in videos done by the surveillance equipment.

However if there is a photography ban in place it would put the mall/shop etc in a far stronger legal position if they ever saw an image taken without permission being used or published.
“No photos allowed”it is a  questionable ban, and it isn’t strongly enforced, but still it might depend where you are…
At this stage banning photography is not an issue in NZ and say if someone snapped a photo of their wife trying to choose a scarf in a shop that did not allow photography they would probably just asked to not do it again. It is unlikely they would be marched to the office and have to prove they had deleted the image.
In India at an airport terminal I got permission from the parents to take a photograph of a little girl in a bright red dress sitting alone in rows of green chairs. Would have been a great shot but by the time I got my camera out and ready I was surrounded by three armed airport security guards.  There would have been no security risk at all in taking the photograph but they made it absolutely clear if I did I would be arrested. 

What was the moment/event/picture you are going to remember the most throughout your experience as a photographer?

Unfortunately it is a photograph I failed to take. I was taking photographs of a protest march and while I was changing the film (years ago) a shop owner rushed out of his shop and stood briefly in front of the column of marching protestors and shook his fist at them. I was in the perfect position but unable to take the shot.


Nowadays you can just grab the phone and do a picture, might not be the best quality but at least you can catch the moment. Speaking about the special moments, did you photograph any special person or a person you remember the most for any reason?

One of the great things about taking photographs is that nearly all of them bring back memories. Even many of the unsuccessful ones that I would only ever share with family or a close friend that may find it interesting.  I took a photograph in Thailand of brothers, one carrying his younger brother in a sling on his back.
The photograph has been reasonably successful and I have it on my living room wall. Sometimes when I look at it I wonder what sort of lives they are having and also muse on the fact that they will be completely unaware that a photograph of them as children is hanging on a wall in  New Zealand.

Thai brothers 2


Have you ever win any awards or have your pictures been exposed on any exhibition in gallery?

Yes, the photograph mentioned above was runner up in reasonably major competition and I have had some success with others. In general I do not enter photographs for awards as my main satisfaction comes from taking them and editing them to a standard I am happy with.

You are experienced photographer, can you share any advice for beginners in photography?

I call it grandma’s blindness. If a grandmother sees one of her grand children in a photograph she will probably like it regardless of it’s faults. Beginners are often so emotionally attached to the subject matter  they fail to view the scene or image analytically. The reaction to a photograph from a viewer who has never been to the place or does not know any of the people in it is completely different to that of the photographer.  
As Picasso said “Art is the elimination of the unnecessary”. If you have grandma’s blindness you will not see the unnecessary so cannot eliminate it. In camera use viewpoint, lens selection, exposure and DOF and in editing you can  use cropping, cloning, burning in, desaturating etc tools to reduce or eliminate the unnecessary.

Paul, what’s your plans for the future as a photographer?

I am about to fully retire so I should have time both to travel and take more photographs but more importantly organize and print the better ones with the idea of having an exhibition.

Sounds  like a great plan. Wish you great pictures from your future trips.



Po krótkiej podróży. Po Europie, palcem po mapie wędruje do Nowej Zelandii, gdzie mogę złapać oddech od codziennego chaosu i chwilę się zrelaksować.

Nowa Zelandia to kraj na wyspie z zielonymi wijącymi się pagórkami, wulkanicznymi górami i pięknymi widokami na ocean. Pierwszymi, którzy osiedlili się tam byli Maorysi.Po dziś dzień  kultura Maorysow stanowi podstawę dla narodowej tożsamości Nowej Zelandii. Kolejnym ważnym sybmolem jest kiwi, który  nie jest owocem, a narodowym ptakiem nielotem, jak również pospolitą nazwą mieszkańca tego kraju. W Nowej Zelandii panuje łagodny, umiarkowany nadmorski klimat. Kraj, którego jedna trzecia stanowią parki narodowe, stanowił idealne miejsce do kręcenia serii “Władcy pierścieni“.

W tej zielonej scenerii spotykam mojego kolejnego gościa Paula Gordona.

Paul Gordon pictures

Po pierwsze Paul jak to się stało, że zająłeś się fotografią?

Otrzymałem kamerę, kiedy miałem 8, a może 9 lat, ale tak naprawdę poczułem ten impuls, kiedy miałem 16 lat i ojciec kupił aparat Petri SLR na swoja zagraniczną wycieczkę, a kiedy z niejwrócił, podarował mi ten aparat.  Przez 25 lat fotografia była moim hobby, choć nie zawsze aktywnie uprawianym, nigdy się z nią nie rozwiodłem na dobre i trzymałem mój aparat zawsze w miarę blisko.

Wiem jak już połkniesz bakcyla fotografii to już trudno  to się od tego oderwać,  choć przyznam, że niełatwa to miłość nieraz. Jak myślisz z jakimi  trudnościami zmaga się fotograf ?

Na pewno mimo wielkich chęci ciężko jest mieć każdy sprzęt jaki by się chciało i mieć to wszystko zawsze i wszędzie. Oczywiście każdy fotograf chciałby złapać pierwsze poranne promyki słońca, no cóż czasem ciężko wstać tak wcześnie. Największym wyzwaniem według mnie jest próba ocenienia własnej pracy, na pewno wielu fotografów się z tym zmaga. Krytyczna ocena od kogoś zaufanego (niekoniecznie  fotografa) może być bardzo pomocna.

Znam dobrze to uczucie, każda osoba ma inne spojrzenie na to samo zdjęcie. Powiedz jaka fotografia Ciebie najbardziej interesuje?

Moje zainteresowanie jest zróżnicowane. Fotografia po prostu jest częścią mojego życia, choć z pewnością najwięcej zdjęć wykonuje podczas podróży, tak wiec fotografia krajobrazów, rożnych widoków czy fotografia uliczna jest dominującym tematem w mojej kolekcji. Lubie robić nietypowe fotografie, często trochę zabawne. Oczywiście niektóre zdjęcia są efektem manipulacji i edycji w programach, choć nie staram się zmieniać krajobrazów czy naturalnej historii, staram się zachować bądź co bądź ich prawdziwy wygląd. Za to nie mam problemów, by moje humorystyczne fotografie odbiegały od rzeczywistości.


Przyznam,że mam na pewno parę zabawnych fotek, łatwo takie zebrać do kolekcji jak gania się za dziećmi z aparatem. Zmieniając temat, powiedz czy są jakieś szczególne prawa i regulacje dla fotografujących w Nowej Zelandii?

W Nowej Zelandii jest tylko kilka restrykcji co do fotografowania w miejscach publicznych. Oczywiście kiedy planujesz używać fotografie komercyjnie to musisz uważać jeśli prywatne posesje są eksponowane wyraźnie na zdjęciu, bez zgody właściciela. Można znaleźć tez znaki zakazujące fotografowania w publicznych budynkach, jak galerie handlowe, artystyczne czy restauracje, ale gwarantuję, że spotkasz tam ludzi, którzy robią zdjęcia telefonami komórkowymi. Myślę, że jak tylko wykazujesz szacunek i nie przesadzasz w zapędach fotograficznych, nie stanowi  to większego  problemu.Osobiście uważam, ze jeśli jesteś w publicznym miejscu, powinno się mieć pozwolenie na fotografowanie wszystkiego co widzimy, skoro możemy zarejestrować obraz oczami, to czemu nie aparatem.

Rozważając ten zakaz fotografowania w publicznych miejscach, to dla mnie nie ma on sensu obecnie, gdyż ludzie i tak robią mnóstwo zdjęć aparatami w telefonach komórkowych. Z drugiej strony jeśli pokażesz się ze swoim dużym aparatem, jesteś proszony o nie robienie zdjęć. Jaka jest Twoja opinia na ten temat?

Poza znakami, które zakazują fotografowania w niektórych sklepach, nie wiele jest takich miejsc gdzie te znaki są, jednakże gdy się pojawisz z dużym aparatem, jesteś proszony o nie robienie zdjęć. Większość ludzi jednak ignoruje znaki i robi zdjęcia telefonami, być może właśnie uważają, ze zakaz ten dotyczy tylko bardziej profesjonalnych aparatów.A raczej trudno egzekwować ten przepis, gdy tak łatwo niezauważonym można zrobić zdjęcie telefonem. Jest to ironiczne, bo właściciele sklepów jakoś nie pytają swoich konsumentów czy nie mają nic przeciwko byciu nagrywanym przez kamery sytemu zabezpieczającego.

Jednak jeśli, istnieje zakaz fotografowania w danym sklepie, a pomimo tego zdjęcie zostanie zrobione i upublicznione lub użyte komercyjnie bez zgody, to prawo stoi po stronie właścicieli tego obiektu.

“Zakaz fotografowania” jest to dość sporny zakaz i na pewno ciężko go egzekwować, choć to może zależeć gdzie się znajdujesz…

W tym momencie ów zakaz nie jest wielkim problemem dla fotografujących w Nowej Zelandii, nawet jeśli zrobisz zdjęcie czyjejś żony jak wybiera apaszkę w sklepie, co najwyżej zostaniesz poproszony, by tego nie robić więcej. Nie sądze, byś został odprowadzony przez ochronę do biura kierownika i poproszony o skasowanie zdjęcia przy ich obecności.

W Indiach na lotnisku dostałem pozwolenie od rodziców by sfotografować ich córkę, byłoby to piękne zdjęcie dziewczynki w jasnej czerwonej sukience siedzącej samotnie pośród rządku zielonych krzeseł. Kiedy tylko już bylem gotowy, by nacisnąć spust, zaraz kolo mnie pojawiła się uzbrojona grupa ochrony lotniska. Nie widziałem żadnego naruszenia bezpieczeństwa w zrobieniu tej fotografii, ale oni wyraźnie dali mi do zrozumienia, ze jeśli to zrobię to zostanę aresztowany.

Na całe szczęście, ze Ciebie nie aresztowali. Jaki jeszcze moment fotografując zostanie ci w pamięci na długo?

Niestety nie będzie to super fotografia, a raczej ta której nie udało mi się zrobić.A było to tak, robiłem zdjęcia na marszu protestujących  i właśnie zmieniałem film ( a było to dobre kilka lat temu), kiedy właściciel sklepu wybiegł z niego i stanął odważnie na przeciw całej kolumnie maszerujących protestantów i w geście sprzeciwu pogroził im pięścią. Bylem w idealnej pozycji do zrobienia zdjęcia, ale nie moglem go zrobić, gdyż włożenie filmu zajmuje chwilę.

Obecnie można po prostu schwytać telefon, który jest zwykle pod ręką i zrobić szybko zdjęcie, być może nie będzie ono najlepszej jakości, ale przynajmniej uchwyci się ten moment. A jeśli już mówimy o szczególnych momentach, czy sfotografowałeś kiedyś jakaś specjalna osobę, czy też taka, która zapadła ci w pamięć z jakiegoś powodu?

Jedna z najlepszych rzeczy jeśli idzie o fotografie jest ta, że każde zdjęcie przywołuje wspomnienia. Nawet te mniej udane, które dziele tylko z rodzina i przyjaciółmi czasem maja to Coś  w sobie. Jest jedno zdjęcie, które bardzo lobię, to zdjęcie dwóch braci, które zrobiłem w Tajlandii. Starszy z braci niesie młodszego w chuście na plecach. Uważam, je za całkiem udane i ma ono swoje zacne miejsce na ścianie w moim salonie. Czasam zastanawiam się co robią teraz ci chłopcy, jak również myślę z uśmiechem o tym, że  oni nawet nie domyślają się, że ich zdjęcie wisi sobie na ścianie w Nowej Zelandii.

Czy kiedykolwiek Twoje zdjęcie wygrało jakaś nagrodę czy wisiało na ścianie w galerii?

Tak, fotografia wspomniana powyżej była wyróżniona w całkiem dużym konkursie, miałem też parę sukcesów z innymi zdjęciami. Generalnie nie często wystawiam zdjęcia na konkursy, głownie czerpię satysfakcję po prostu z fotografowania i ich edytowania.

Jakie masz dobre wskazówki dla początkujących?

Nazywam to zaślepioną miłością babci. Jeśli babcia zobaczy jednego ze swoich  wnuczków na zdjęciu, będzie jej się ono podobało, bez względu na jakiekolwiek niedoskonałości. Początkujący często emocjonalnie skupiają się na głównym obiekcie, tak, że nie potrafią dobrze zanalizować całego obrazu, kompozycji. Reakcja na fotografię z punktu widzenia oglądającego zdjęcie, który nigdy nie był w danym miejscu, nie spotkał tych ludzi jest zupełnie inna niż fotografa.

Jak to powiedział Picasso: ‘Sztuka jest eliminacją tego co niepotrzebne”. Jeśli patrzysz przez pryzmat zaślepionej miłości babci, nie zobaczysz tego co zbędne, nie pozbędziesz się tego z kadru zdjęcia. Wszystko to możesz dostosować robiąc zdjęcie: odpowiedni obiektyw, ekspozycja, pozycja, a kiedy edytujesz wszystkie te narzędzia jak cięcie, usuwanie punktów, dostawanie kolorów, kontrastu itd.itp, by zredukować lub pozbyć się tego co niepotrzebne.

Na zakończenie naszej miłej i ciekawej rozmowy, powiedz jakie są Twoje plany na przyszłość związane z fotografią?

Wkrótce przechodzę na emeryturę, wiec liczę, że będę mieć więcej czasu na podróżowanie i robienie zdjęć, jak również, co jest bardzo ważne, ich konkretne uporządkowanie. Mam też nadzieję na zorganizowanie z nich wystawy.

Brzmi to jak dobry plan. Życzę, ci wielu wspaniałych zdjęć z Twoich przyszłych podróży.






















Is that your child on the top of the roof?

Bocian w Kanadzie? Tak, ale tylko blaszany na dachu.

na dachu 5


In my home country you know if its Spring time when you see White storks coming back from Afrika,  in Canada the only stork I found was this one on the top of the roof.

White stork

I let my child sit in the top off the roof to meet the stork … well at least  on the manipulated picture, I’m not such a crazy mother to do it in real, unless it is top of the roof of a dog house.

I’m not a Photoshop master but I like this simple composite picture…

How was made: After I cut the child from other picture and put him on the roof in this picture.

IMG_5187 1



I add Filter- Render- Lens Flare on the left corner,

then I wanted to add sun beams so I used Render -Clouds,

and then Blur- Motion Blur and I located the center on the upper left.

To warm up the picture I used Photo Filter (I picked some yellow tone ) from Image Adjustments.

 Happy Easter Monday!




Color me…but watch out I’m easy to break

One time we went to the ceramic store for the kids party. That’s the place where they have lots of ceramic things like plates, mugs, teapots, and many different figurines etc…They all plain so you can choose some and you have to paint it. Later they fire it and make shiny and ready to use it so the paint wants come of. Sounds exciting but I was a bit horrified  to take my little one there…. And in the top of that I decided to take my camera. The Camera, lots of kids, my little guy and lots of ceramic and paints…. you can build up some disaster story from that. Can you imagine all the mess that could happen? Broken ceramic, my little guy sipping dirty water from the cup where paint brushes are washed or licking the paints as he likes to try new tastes and then him covered with all the paints he wanted to taste… As it could be great story I can make pictures of, looking from the parent side wasn’t so exciting at all. But luckily two adults vs little guy worked ok and nothing bad happened, other though he had a taste of paint brushes.  My older son had fun and even though he isn’t great painter (as I of course should say he is great painter just to build up his confidence and encouragement, I should always remember to be perfect mom, shouldn’t I)  he could expressed himself on mug he chose to paint. And we had fun do some some silly pictures together.

Here are some pictures I made, and luckily my camera came back home without any paint on it 😉

So too be not bored looking at regular pictures I did. I decided to play with them in the Photoshop, I mostly just used some fun filters.

Here are results before and after:


And few on which I used filter Poster edges, so it looks like comics:

This slideshow requires JavaScript.

A little quiz waiting for you on my FB page.