Show me your face/ pokaż mi Twoją twarz

Sebek geby mniejsze

It’s hard to say something just in a few words about human being, as people are very complex.We all are  different physically and mentally even though we have a lot in common….saying that I just pictured a little kid drawing a person, creature with two hands, two legs and a round head. And later on with more skills and recognition more futures are added to that basic, common picture of human.

I always like to learn about people, since I was a kid I’ve learnt  human anatomy, and read psychology books… I sometimes hide far from people just to think about them, that field of knowledge is wide and unlimited and it will be always something new  to  discover and learn about humans.

As a photographer I knew it since beginning that I’m going to  enjoy  to do pictures of people.What is interesting about this? You probably know that feeling when on two different images the same person can look quite different. Sometimes you look and you want to say: is that really me? am I so fat? skinny? do I really have a double chin? such a long nose? shades under eyes?

Photography art is a mixture of composition created by objects,  background and light, memorized,  by mostly in those days,  digital camera and shaped to the final result, which is not necessary but very used nowadays, by editing tools.  Taking  images of people is like a game with those conditions and how the person pose, what  face expression has  which  is going to results how the person look like on the picture. So those are quite a few elements photographer can play with.

I decided to have fun with taking picture of face expressions with my lovely model. Have to say impressed me how many faces expressions I was able to catch and  how that change the overall look of that person.

geby 3 mniejsze

Trudno powiedzieć tylko w paru słowach o istocie ludzkiej, jako, że ludzie są dość skomplikowanymi stworzeniami.  Wszyscy jesteśmy zróżnicowani zarówno pod względem fizycznym jak i psychicznym choć mamy wiele wspólnego…i kiedy tak o tym pisze to w głowie pojawia się obrazek małego  dziecka rysującego człowieczka z dwoma rekami, nogami i okrągła głową. A w miarę jak dziecko nabiera więcej umiejętności w rysowaniu  i rozpoznawaniu rzeczywistości na tym podstawowym obrazku człowieka pojawia się więcej charakterystycznych i rozróżniających nas cech.

Zawsze lubiłam uczyć się o człowieku, od dziecka przeglądałam atlasy anatomiczne i studiowałam książki psychologiczne. Czasem lubiłam pobyć z dala od ludzi tylko po to by podumać o ludzkości, a to pole do szerokiej i nieograniczonej wiedzy, gdyż  zawsze będzie coś nowego do odkrycia i nauczenia się o człowieku.

Jako fotograf, wiedziałam od początku, że będę lubiła fotografować ludzi. Co  jest w tym ciekawego? Na pewno dobrze znasz to uczucie, kiedy na dwóch rożnych fotografiach ta sama osoba, może wyglądać całkiem inaczej. Czasem patrzysz i myślisz: czy to naprawdę ja? czy ja wyglądam tak grubo? tak chudo? czy naprawdę mam podwójny podbródek? tak długi nos? cienie pod oczami?

Sztuka fotografii jest to mieszanka kompozycji wykreowanej przez obiekt(-y), tło i światło uwieczniona przez współcześnie głownie aparat cyfrowy i dopracowana do ostatecznego rezultatu przez wszelkie narzędzia do edycji zdjęć. Fotografowanie ludzi jest jak gra z wyżej wymienionymi elementami w połączeniu z pozą danej osoby i jej wyrazem twarzy, czego rezultatem jest  efekt  jak dana osoba wygląda na zdjęciu. Jest to wiec  kilka elementów,  którymi fotograf może manipulować.

Pozwoliłam sobie na trochę zabawy z fotografowaniem rożnych wyrazów twarzy mojego uroczego i chętnego do zabawy modela. Musze przyznać, że byłam pod wrażeniem ile ekspresji twarzy udało mi się uchwycić i jak to zmieniało ogólny wygląd tej osoby.

 

 

 

 

 

Advertisements

Catching smiles and important moments in life- photographer from Denmark/Chwytając uśmiechy i ważne momenty w życiu- fotograf z Danii

 

baby

Photography by Nataly Dauer

Denmark small country from which famous Lego blocks came from. The Danish monarchy is the oldest continuing monarchy in the world and has existed for over 1,000 years.While the weather is not so pleasant in this country,  as it rains or snow every second day, and can be quite windy, the happiest people live there (Canada is ranked number 10).

The Danes are very polite people but there is  no word for “please” in the Danish language, so conversations can seem a bit abrupt. Over a lovely Danish meal, you might be asked by someone you just met to “Pass the potatoes,” or “Pour me a drink,” without the common pleasantries that North Americans are accustomed to hear at the beginning and end.

The writer  Hans Christian Andersen is probably  one of the most famous  Dane. He wrote 24 fairy tale “booklets” in all. Moreover, as of 2013, Denmark has 14 Nobel laureates, mainly in literature (4) and physiology/medicine (5). This is one of the highest numbers of Nobel laureates per capita in the world.

The Kingdom of Denmark is pretty flat land, what makes popular cycling easier, despite the weather of course.

In the rainy but lovely  country I meet Nataly, busy family photographer:

Nataly Dauer Photography

I read that you work in Moscow and Copenhagen, how your life looks like living in a both countries?

I grew up in Moscow and love this city very much. I still have clients there and sometimes I fly to make shootings there.

I have lived in Copenhagen for the last 4 years, but 1-2 times in a year I just flight to Moscow for work and visit friends and my parents. I also travel to clients in rest of Europe.

 

With 3 kids you have on your own it might be a bit hard for you work and travel…

It’s pretty busy when you have your own family and 3 kids, but I like to travel and my husband is the best dad!

 

Can you  tell more how did you get in to photography?

Oh, it’s a pretty usual story. I remember myself with  an old soviet film camera, when I was 12-14 age old. Then the mass-market cameras like Kodak came and I totally forgot how to shoot with manual settings.

In 2004 when my first son was born I decided to make a photo album about his first year. So I bought a new DSLR-camera. And then my career started. First it was only my family, kids, pets and friends. I completed few photography courses in  Moscow, I read a lot of material on the internet and went through a lot of pictures from photographers all over the world. In 2009 I  had a course of  studio photography in a photo school in Kiev, Ukraine and got my first money as a professional photographer. I have been doing only studio photography for a few years, while searching for my style. That time I was wondering what I like more – weddings or babies. From the 2011 I have  worked more as a family photographer.

 

So what make you to decide to be a family photographer?

It was difficult to find myself in photography. I always liked to make nude pictures, for example, or dark strange portraits and I still do it, but often non-commercial.

But the kids and couples give me so much energy. One day I woke up and decided to provide myself more to family photography, and day after day I love it more and more. For now, one of my favorite styles is birth photography. I would love to capture the full circle as I call it – from the birth of the family – wedding  – to the birth of the kids in  the family – wedding, love stories, maternity shoots, birth and newborns. Family as it is.

 

Working with kids its not easy how you deal with kids so you can catch nice pictures of them?

Infants are easiest in this case. With newborns I  always photograph them between 7-12 days after birth. For newborns you have to have patience, sometimes you have to wait when they fed and content and ready to sleep nicely. I always make sure room is warm 22-24C and lots of soft blankets to bundle them.

Shooting with older  kids it’s always a challenge  – you never know the scenario. But you can find out a lot about the kids from the parents, ask them when child is in the best mood, how they sleep, what does they like to do or to play with. Sometimes you can make sort of a deal with children, sometimes you just play or read together. Anyway, a child should know you a little before you start pushing the button on a camera.

All of my shootings with kids are like games. Children like to play so  you need to find the way to make this game interesting for them. Then they will show you all their emotions and give you all their smiles.

 

While we speaking about doing pictures of kids, can you share what kind of equipment do you use to photograph infants in studio?

The best lens for infants is 50mm 1.4 and  for small details is 105mm macro.

Ohh. I have a lot things for newborn – pillows, baskets, boxes, blankets…. And  usually I make a session at clients’ home. I use all the family’s things for infants – and it’s works fantastic – because the child knows they are at home and everything is ok. I like to make pictures with the natural light, so try to use it in all shootings. In winter time of course I have to use flash.

 

What do you use for outside sessions like family pictures or  weddings?

I work with fixed lens, 20- 35-50-85-105mm and it depends of a shooting which one I use. The most useful is 35 and 105, but it’s always up to me.It depends on the overall goal. I have a lot of wooden words, accessories, umbrellas, nice blankets for picnic  etс. But I often ask clients if they want something special. Then we could buy something together or clients buy/create special for shooting.

 

To photograph people you have to have good eye, equipment, technique but also psychology skills.You do much more then photography and you not only do maternity pictures and pictures of babies but you also support pregnant woman and support them in delivery as doula, can you tell more about it?

I started education as a doula because I love to make birth pictures. When you spend many hours with the woman in labor you need to know what happens and how to help, not just take pictures. It’s very important to know what to say since sometimes woman need just a simple word or a piece of advice. Doula is not a midwife, she helps psychologically, works with fears, teaches how to breathe and how to help yourself during contractions.  For now I mostly work as a birth photographer, not just a doula, but I provide that service as well.

 

All you say it seems like doing pictures is quite a work to do…What do you think is the most difficult in photography?

Honestly, i don’t know…

Well..photography is always a challenge, you always should be  in good mood while you take pictures. You always should be flexible with the clients and find the way to be in touch with them. It’s not too difficult, but you have to be communicative and very friendly with each person.

 

What was the moment/event/picture you are going to remember the most throughout your experience as a photographer?

The first time I had a birth photo shooting. Lots of emotions, easy birth and parents liked my photos very much after all.

 

Clients satisfaction that’s very rewarding. Have you ever win any awards or have your pictures been exposed on any exhibition in gallery or magazine?

Yes, I participated in many international exhibitions, in Russia, Ukraine, Denmark and Germany.

 

In  conclusion, can you share any advice for beginners in photography?

Don’t afraid of judgment, don’t think too much about the rules. Be yourself and express it through your work. The main thing is to watch a lot of good photography and movies, arts and paintings.

If you think that your work isn’t good enough go to art gallery and spend there 2-3 hours and only then take your camera and shoot. You should make a lot of pictures every day! Practice always helps.

Buy Nataly Dauer pictures

https://500px.com/nataliadauer

http://babyphoto.click

https://www.facebook.com/natalydauer.photography

https://www.instagram.com/explore/locations/842549936/

http://offbeathome.com/pushba-breastfeeding/

lviv__liza

 

Dania, to mały kraj z którego pochodzą słynne klocki Lego. Królestwo Danii jest najstarszą kontynuowaną monarchią, która istnieje od ponad 1000 lat.

Podczas, gdy pogoda nie jest tam sprzyjająca, jako, że pada tam deszcz lub śnieg zależnie od pory roku, to jednak tam mieszkają najszczęśliwsi ludzie na świecie( Kanada zajmuje dopiero 10 miejsce w tym rankingu). Duńczycy to mili i kulturalni ludzie, ale w ich słowniku nie ma słowa proszę, dlatego rozmowa może wydawać się czasem obcesowa. Podczas posiłku, możesz zostać poproszony o podanie ziemniaków czy nalanie wody bez zbędnych kurtuazji, słów grzecznościowych jak proszę i dziękuje  do jakich przyzwyczajeni są Amerykanie.

Pisarz Hans Christian Adnersen jest jednym z najbardziej znanych Duńczyków. Napisał ogółem  24 książki z baśniami.

Co więcej, do 2013 roku, Dania może poszczycić się 14 nagrodami Nobla, głównie w literaturze i psychologii/medycynie. Jest to największa liczba na swiecie wygranych na ogólną liczbę ludzi w tym kraju.

Królestwo Duńskie jest płaskim lądem, co sprawia,że popularne tam jeżdżenie na rowerze jest łatwiejsze, pomijając oczywiście pogodę.

W tym oto deszczowym, ale uroczym kraju spotykam Nataly.

Nataly Dauer Photography

Przeczytałam, że pracujesz jako fotograf w Moskwie i Kopenhadze, jak zatem wygląda Twoje życie pomiędzy tymi dwoma krajami?

Dorastałam w Moskwie i kocham to miasto. Nadal mam tam klientów i czasami podróżuje tam, by zrobić zdjęcia dla nich.

W Kopenhadze mieszkam dopiero od 4 lat, 1-2 razy w roku jestem w Moskwie, by spotkać się z rodzina i przyjaciółmi. Czasem podróżuje w różne części Europy, by zrobić zdjęcia dla moich klientów.

Jesteś mama trójki dzieci, musi być niełatwe podróżować i godzić prace z wychowaniem dzieci…

Tak, nie jest to łatwe i na pewno zawsze jestem bardzo zajętą osobą, ale lubię podróżować i mam wsparcie męża, który jest super tatą.

Opowiedz jak się zaczęła Twoja przygoda z fotografią?

Oh, to typowa historia. Pamiętam jak miałam stary sowiecki aparat fotograficzny na klisze w wieku 12-14 lat. A potem pojawiły się aparaty Kodaka  i zupełnie zapomniałam jak to jest używać tryb manualny.

W 2004 roku, kiedy urodził się mój pierwszy syn, chciałam zrobić piękny pamiątkowy album z jego pierwszego roku życia. I wtedy kupiłam nowy aparat cyfrowa lustrzankę. I wtedy właśnie zaczęła się moja kariera. Na początku oczywiście robiłam zdjęcia rodzinie, dzieciom, przyjaciołom, zwierzętom w domu.Ukończyłam kilka kursów fotograficznych w Moskwie, przeczytałam wiele materiałów dotyczących fotografii na internecie, przebrnęłam przez wiele zdjęć wielu fotografów na świecie. W 2009 roku ukończyłam kurs fotografii studyjnej w szkole fotograficznej w Kijowie na Ukrainie i wtedy też zaczęłam zarabiać na fotografii. Na początku przez kilka lat robiłam tylko zdjęcia studyjne, poszukując mojego stylu. W tym czasie zastanawiałam się co bardziej lubię zdjęcia niemowląt czy fotografię ślubną. Od 2011 roku skoncentrowałam się bardziej na fotografii rodzinnej, co nie wyklucza zdjęć niemowląt czy ślubów.

Co tak naprawdę zatem zdecydowało, że postawiłaś na fotografię rodzinną?

Było trudno odnaleźć siebie w fotografii. Zawsze lubiłam akty, czy też mroczne portrety i ciągle to lubię, ale robię je bardziej dla siebie niż komercyjnie. Z drugiej strony dzieci i pary dają mi tyle energii. Pewnego dnia obudziłam się i zdecydowałam, że postawie na fotografie rodzinną i dzień po dniu kocham to coraz bardziej. Obecnie moją ulubioną jest fotografia niemowląt.

Chciałabym kiedyś uchwycić jak ja to nazywam cały cykl życia rodziny, czyli ślub, potem narodziny dzieci, ich dorastanie, potem oświadczyny, ślub, zdjęcia w ciąży, i narodziny  dzieci. Ujecie całej rodziny jaka jest.

Praca z dziećmi bywa nie łatwa, jak sobie radzisz z dziećmi, by uzyskać piękne fotografie?

Dzidziusie są najłatwiejsze w tym przypadku. Zwykle fotografuje noworodki pomiędzy 7 a 12 dniem po narodzinach. Wymaga to wiele cierpliwości, czasem trzeba poczekać kiedy dziecko będzie nakarmione i spokojnie zaśnie, ważne jest by w pomieszczeniu było komfortowo ciepło 22-24C i pod ręką były mięciutkie kocyki.

Fotografowanie starszych dzieci jest większym wyzwaniem, gdyż nigdy nie wiadomo jaki będzie scenariusz. Radzę zdobyć informacje wcześniej od rodziców, kiedy dziecko jest w najlepszym nastroju, jaka jest rutyna dnia, w co się lubi bawić. Czasem po prostu musisz zaoferować mu coś w nagrodę, czasem pobawić się z nim trochę czy poczytać książkę razem. Po prostu musisz nawiązać kontakt z dzieckiem, poznać je trochę zanim zaczniesz w ogóle sesje zdjęciową.

Wszystkie sesje zdjęciowe z dziećmi są jak gra. Dzieci lubią się bawić dlatego też, musisz znaleźć sposób by ta gra była interesująca dla nich. Wtedy pokażą ci wszystkie swoje emocje a na twarzach pojawi się uśmiechy.

Jak już rozmawiamy o sesjach z dziećmi, czy możesz opowiedzieć jaki sprzęt używasz fotografując niemowlęta w studio?

Najlepszym obiektywem według mnie do tego typu zdjęć jest 50mm 1.4 do mniejszych detali 105mm makro.

Mam bardzo dużo rzeczy dla niemowląt, poduszki, koszyki, pudełka, kocyki…Często też robię sesje zdjęciową u klientów w domu i używam ich rzeczy, ubranek, sprawdza się to fantastycznie, dlatego, że dziecko wtedy czuje się bezpiecznie w znanym mu środowisku. Lubie używać naturalne światło kiedy tylko jest to możliwe, a kiedy nie używam lampy błyskowej.

A co używasz do zdjęć w plenerze jak zdjęcia rodzinne czy śluby?

Pracuję z obiektywami stałoogniskowymi 20, 35,50, 85 i 100mm zależnie jaką scenę fotografuję. Najbardziej użyteczne są 35mm i 105mm wszystko zależnie od celu jaki chcę uzyskać. Jeśli idzie o gadżety,  mam dużo drewnianych napisów, parasolek, kocy na piknik itd. Często też, pytam klientów jeśli mają na myśli coś szczególnego, jaką wizję sesji, wtedy można się przygotować, zakupić co trzeba, zaaranżować wszystko.

Do fotografowania ludzi oprócz dobrego oka, sprzętu i techniki, potrzeba trochę umiejętności psychologicznych. Oprócz zdjęć brzuszków ciążowych i noworodków, oferujesz kobietom wsparcie i wspierasz je podczas porodu jako doula. Czy możesz opowiedzieć coś więcej na ten temat?

Rozpoczęłam edukacje by oferować kobietom w ciąży fachowe wsparcie ponieważ kocham robić zdjęcia narodzin dziecka. Kiedy spędza się  kilka godzin z kobietą przy porodzie, musiałam się nauczyć co się będzie działo, co oczekiwać, jak jej pomóc a nie tylko robić zdjęcia. Słowa są bardzo ważne, czasem kobieta potrzebuje słów  wsparcia, prostej rady. Doula nie jest położną, ale oferuje ważne wsparcie psychiczne, rozmawia o obawach, uczy technik oddychania podczas skurczów. Obecnie częściej wykonuję po prostu tylko zdjęcia, ale jeśli trzeba oferuję profesjonalny serwis jako doula.

Po tym wszystkim co opowiedziałaś, robienie zdjęć może być wyzwaniem.Co myślisz jest najtrudniejsze w fotografowaniu?

Szczerze, to nie wiem…

Fotografia jest zawsze wyzwaniem, zawsze trzeba być w dobrym nastroju. Pracując z rożnymi ludźmi, trzeba być dość elastycznym, trzeba nawiązać dobry kontakt z klientem, by dobrze się z nim porozumieć. Oczywiście zawsze musisz być przyjazny i taktowny. 

Jaki moment, wydarzenie, zdjęcie  pamiętasz szczególnie?

Myślę, że pierwszy raz, kiedy fotografowałam narodziny dziecka. Dużo emocji, ale poród był łatwy i rodzice byli bardzo zadowoleni z moich zdjęć.

Usatysfakcjonowany klient to jest komplement,  który sprawia, że warto fotografować. Czy po za tym  Twoje zdjęcia odniosły jakieś sukcesy?

Tak były wystawiane  w wielu galeriach w Rosji, Niemczech, Danii, na Ukrainie.

Na zakończenie,  jakie masz rady dla początkujących fotografów?

Nie boj się oceny i krytyki, nie analizuj  za bardzo zasad. Bądź sobą i wyrażaj siebie poprzez swoja prace. Oglądaj dobre fotografie, filmy, sztukę, obrazy. Jeśli myślisz, że Twoje zdjęcia nie są zbyt dobre, idź do galerii i spędź tam 2-3 godziny i wtedy weź aparat  i rób zdjęcia. Praktyka czyni mistrza, dlatego rób dużo zdjęć, każdego dnia!

breastfeeding

Photography by Nataly Dauer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Finding your balance in nature

garden 1

When I look on Elena’s Shumilova photos I think how simple things can be beautiful.Idyllic  childhood  on a country, living close with nature, running  on a grass with bare feet, picking flowers on a meadow, jumping freely on a stack of hay,  swimming in a lake, interacting naturally  everyday with farm  animals, chasing geese, feeding cows…

interview-elena-shumilova-tells-us-about-her-magical-photos-of-her-family

She might be an inspiration, what a success and talent.She didn’t use special props, clothes, setting, place…. She gave up her job as an architect just to be with kids and photograph them. Now she has workshops all over the world and 2 day workshop with her costs 1000$. Her account on 500px has:

  • 11,706,137 Photo Views
  • 93,750 Followers

Many of us live in a city, when is more opportunities for work, more of everything, it seems more convenient life, and  more busy.

In the past I used live in apartment in the city, and that’s what I thought my life is going to be…more in hurry, more stress, I would have to worry how I look like, how my house look like,  if I’m driving good looking car etc. I thought I will have job maybe like this:

I will be climbing step by step on career ladder, I will wear nice office cloths, high heals, eat lunch in cafeteria, my kids will be at day car all day…and once a year I will take vacation somewhere, lying down on  beach full of people  I will try to  hear sea waves crashing on the shore through the many voices around. That’s how I pictured successful life…. but then things  change.

For many of people I observed after they tried that “city life” they miss nature, they miss that close bond with natural environment, so they buy flowers for the  balconies,they go to the quiet forest on a weekend for a walk, they go fishing early in the morning to watch calm waters of the lake in the middle of nowhere, they start thinking of building or buying a house on suburban of the city or country, they want to have even just the small garden, little piece of grass which is their!

Now I know, I’m lucky to watch my kids eating raspberries straight form the bushes in  our garden, to pick fresh tomatoes for a salad, to drink coffee or tea in the morning hearing birds and looking on the trees.I don’t have to wait in traffic everyday in the morning , I barely hear cars. I don’t have expensive house to show others, don’t go for exclusive holidays, don’t drive shiny luxury car, can’t afford everything I want… do I regret, well life is not perfect, but we can be happy anyway… I wake up see my kids,we all fine, we do achieved our small successes and I go outside to take a deep breath, I smile raspberries are still there…

raspberries

I admit it would be hard to live completely without what civilization brought to us, without technology…but we are part of the nature, we always like to go back to the roots.We used to live so close with natural environment…and  it feels right  to be close to the nature, hug a tree, smell flowers, watch the waves, hear leaves rustling on the wind and live in balance between what you want to do and have to do, between time you sacrifice for others and time you have for yourself, time between work and home, time for being active and time to relax….

 

 

Family memories photography- photographer from Brazil/ Fotografie budujące rodzinne wspomnienia-fotograf z Brazylii

IMG_4431.jpg

When I was a little kid in TV there was a Brazilian soap opera Ciranda de Pedra which was absolutely a hit, it was so popular that it was the main subject people talked about and we as kids used to pretend characters from this TV show. That’s what I knew about Brazil when I was a kid….

Brazil which name comes from a tree named brazilwood, is the largest country in South America. The 2nd largest river in the world Amazon flows through the country in which majority has a tropical climate.  When you talk with Brazilian you can always talk about soccer as it  is the most popular sport in Brazil with the national team consistently among the best in the world, winning the World Cup a record 5 times. Other major thing is coffee, Brazil has been the world’s largest exporter of coffee for 150 years. It supplied around 80 per cent of the world’s coffee in the 1920s; that figure has fallen to around a third.

This country is also known from  the famous  statue of Christ the Redeemer in Rio de Janeiro that weighs 635 tonnes, is 38 metres high including its pedestal and was named one of the “New Seven Wonders of the World” in 2007.Beside the statue Brazil has 19 UNESCO World Heritage Sites. Among the best known is the Iguacu National Park, home to one of the world’s largest and most impressive waterfalls at 1.7 miles wide and with a total of 275 drops. It is also occupied by several rare and endangered species, among them the giant otter and the giant anteater.

http://www.telegraph.co.uk/travel/destinations/south-america/brazil/articles/Brazil-30-fascinating-facts/

Brazil has a large coastline on the eastern side of South America, stretching 7491 kilometres (4655 miles) in length.The country is also the home of   the world’s best beach – according to TripAdvisor – Baia do Sancho. It is found in the archipelago of Fernando de Noronha, just over an hour by air from Natal. Here, 21 islands form a marine park where divers can see green and hawksbill turtles, whales, lemon and reef sharks, clownfish, anemones and parrotfish.

In this  paradise, in a shade of the Amazon Rainforest I meet my next guest:

Marcelo Albuquerque

You are in Brazil, and first what comes in my mind when I think about this country is the Carnival of Brazil? Have you ever taken pictures of that event? If not do you think about it?

Well, I still haven’t had a chance to go to carnival as a photographer, but actually would be such a nice challenge to face, since we would have to deal with a low light and high-speed situation. I definitely would like to try. However, I will take opportunity  to explain that we have many different kinds of carnival in Brazil. Since we are a huge country (the largest country in South America and the world’s fifth-largest country, both by area and by population) it is expected to see many different cultures. The carnival, I believe most people in the world refer to, is the Rio de Janeiro one, in which you can watch parades organized by samba schools. I have been living in Rio de Janeiro state since 2007, so I went to that kind of carnival once and I think it is worth it. The samba music they play there combined with those huge parade cars,it is outstanding event

Sounds amazing, definitely the carnival is on my bucket list too.

How long have you been doing photography for?  What made you to start it?

Since I can remember I love photography, I got my first camera as a gift from my dad back in the 90’s, it was a Yashica MG Motor and I loved it. But I started to learn more and decided to shoot with SLR’s after my first son’s birth, on 2010. I already had a Canon S90, a compact camera that I used most to make underwater pictures during scuba dives, but I just felt I had to look  for more quality to be able to register my growing family so I started with a Nikon D80.

DSC_0338-2

DSC_1968

After I had the opportunity, I switched for a Nikon D5100 to have better high ISO and I added wide-angle lenses for a trip that I have waited for years to make: Inka Trail in Peru:

DSC_4993

DSC_4469

DSC_4553-2

DSC_4549

 

DSC_4891

DSC_4884

So, after this trip I started sharing my time in photography between portraits and landscapes.

Looks like a very interesting place to see.

What kind of photography do you like the best? What kind of techniques, lenses do you use the most?

That is a tough question to answer, because when I spend time with my family I love portraiture, but when I am at a different places I love to find out vary angles for either street photography, nature landscapes or cityscapes. I think that the camera is an instrument we can use to connect with  people, animals or places. The challenge is to find a way to do that and make everyone comfortable at the same time and I struggled to learn that. Hopefully there are books to teach you that and I would like to point out few: Chris Orwig (Visual Poetry), all Michel Freeman’s books and David Beckstead. Especially with kids, it is not easy to make them comfortable in front of a camera:

IMG_7915.jpg

Regarding equipment and techniques, for portraiture I always use fixed high aperture lenses. The one I use the most  nowadays is a Canon 50mm f/1.2, which I usually shoot indoor combined with a Canon 430 EX II speedlight and Niekerk’s half snoot technique.

For landscapes I always look for the widest lens possible and I usually do long exposure or HDR, sometimes I do both for the same picture. First time I tried HDR I hated it, it looked so artificial, and I will share with you one of my first HDR’s picture which I should say I’m not proud of it:

DSC_0990_HDR

After spending hours watching HDR tutorials on youtube I started making pictures that looked more like what I was looking for:

https://500px.com/photo/90669205/quixad%C3%A1-ce-brazil-by-marcelo-albuquerque

https://500px.com/photo/109020767/flexeiras-ce-brazil-by-marcelo-albuquerque

https://500px.com/photo/109596959/morada-nova-ce-brazil-by-marcelo-albuquerque

The lens I use the most  for landscapes is a Canon 17-40 f/4, but last year I bought my first fisheye, a Rokinon 12mm f/2.8:

https://500px.com/photo/150670999/contemple-by-marcelo-albuquerque

https://500px.com/photo/122082759/rocks-at-redfish-lake-by-marcelo-albuquerque

https://500px.com/photo/121631875/dead-tree-by-marcelo-albuquerque

Beautiful pictures. Can you share  a special moment or picture  you remember the most?

It is hard to point out one single moment and one single picture, fortunately, I have a lot of amazing moments to remember, but I can tell the most amazing ones are the moments and pictures I took of my kids. I have a wall in my home office where I hanged a picture of my family in the center and a lot of landscapes around it, all of them we saw during our trips. I  love my family , because I believe those are the people I can count on:

https://www.flickr.com/photos/marcelo_albuquerque/11259821353/in/album-72157636989900185/

Great family you have,  I love taking picture of my kids too.

Lets talk about the picture I saw on your profile, it caught my eye I can’t resist to ask what exactly are those colorful ribbons?

https://500px.com/photo/107455719/salvador-ba-brazil-by-marcelo-albuquerque?ctx_page=1&from=user&user_id=10448795

Those ribbons are very traditional in one particular State of Brazil, Bahia, where you can see African influence on Brazilian culture. People tie it with three knots and with each knot that is tied a wish is made. People say wearing a Bahia ribbon is a reminder of your goals and dreams. Some of them tie the ribbon on their own wrist, some tie at the Senhor do Bom Fim Church gates, a touristic site that is a symbol of faith.

Very interesting tradition. Coming back to your life, do you do photography as a occupation or as a hobby?

After sharing pictures on Facebook, some friends started asking me to make portraits of them, so I settled a website in order to offer my services as a photographer (mafoto.com.br), but I also sell pictures for Getty Images.

Still, photography for me is a way to have fun, I have a regular office job at an oil company and I use most of my free time either to have fun taking pictures of my family, or do photography as an  extra work  during the weekends.

What do you think is the most difficult thing being a photographer?

In my opinion, the most difficult thing of being a photographer is to decide how to edit a picture. Sometimes I try a dozen different editing styles for a single photo, lately I haven’t been uploading my pictures at the same day I edit, because I look at them on the day after and I always find something I want to change. This one, for example:

https://500px.com/photo/90667111/chicago-il-by-marcelo-albuquerque?ctx_page=1&from=user&user_id=10448795

When I look at it I think it is too grainy… sometimes it is hard to feel like the work is done, maybe because in photography there are many ways to do it right.

Are there any restrictions, special laws for doing photography in Brazil?

Depending on where you are it might not be allowed to use a tripod, but you won’t see signs, or maps to help you  find out where it is allowed or not, you  just have to try to use a tripod and if there is a problem a police officer will show up and talk to you, no big deal. Besides that I don’t know any other restrictions at all, but it is smart to have  an insurance depending on where you intend to take pictures.

 What do you want to say to beginners in photography?

I would say there are many sources of knowledge regarding equipment, techniques or editing, but inspiration you have to find it yourself. I personally believe inspiration is where photography begins, and you think of it when you are packing your gear and make it happened  when you are shooting with the camera.

 What’s your future plans in photography?

I would like to teach photography and also focus on trying to sell landscape photos as well. I organized some of the pictures that I like the most on a 500px account, since my flickr is more like a family use.So you can see the selection here:

https://500px.com/marcelobrce

Besides that, I’ll be happy to document all stages of my kids growth, so we will always be able to look back in the past to get inspired for the future.

 

Kiedy byłam małym dzieckiem w telewizji leciała brazylijska telenowela  W kamiennym kręgu. Była absolutnym hitem, tak popularna, że stawała się głównym tematem rozmów, a my jako dzieci bawiliśmy się udając postacie z serialu. To było tyle co wiedziałam wtedy o Brazylii, kiedy byłam dzieckiem…

Brazylia, kraj którego nazwa  pochodzi od nazwy drzewa jest największym krajem w Południowej Ameryce. Przez Brazylię przepływa druga co do wielkości na świecie rzeka Amazonka, a w większości kraju panuje tropikalny klimat. Dobrym tematem do rozmowy w Brazylii jest piłka  nożna, jako, że ten sport jest najbardziej popularny w tym kraju, a drużyna piłkarska, której rekorodowo 5 razy udało sie zdobyć Mistrzostwo Swiata jest stale jedną z najlepszych na świecie. Kolejna znaną rzeczą jest kawa. Przez 150 lat Brazylia była najwiekszym jej eksporterem i w 80% pokrywała zapotrzebowanie na świecie, obecnie jest na trzecim miejscu.

W owym kraju znaduje się  znany Pomnik Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro, który waży 635 ton i mieży 38 metrów i został uznany siódmym cudem świata w 2007 roku. Po za tym w Brazyli znajduje się 19 Swiatowych Zabytków  UNESCO a wśrod nich najbardziej znany  Narodowy Park Iguazu, w którym jest imponujący najwiekszy na świecie wodospad o szerokości 2500m i składający się z 275 kaskad. Jest rownież domem dla kilkunastu rzadkich i zagrożonych gatunków zwierząt a wśród nich Arirania amazońska i Mrówkojad wielki.

Brazylia ma długa linie wybrzeża od wschodniej strony, która rozciąga się 7491km, kraj ten jest rownież domem dla najlepszej plaży na świecie Baia do Sancho. Znajduje się ona na archipelagu Fernando de Noronha, około godziny lotu z Natal.21 wysp tworzy nadmorski park, który przyciąga nurkow by ogladali zółwie, wieloryby, rekiny i różne gatunki ryb.

W tym raju, w cieniu amazonskiego lasu deszczowego spotykam mojego następnego gościa:

Marcelo Albuquerque

Pierwsze co przychodzi mi do głowy jak myślę o Brazylii to karnawał w Rio de Janeiro, czy kiedykolwiek udało się Tobie  robić zdjęcia podczas tego wydarzenia? A jeśli nie to czy masz to w planach?

Jak dotąd nie miałam szansy sfotografować karnawał, ale uważam, że na pewno byłoby to niezłe wyzwanie, jako że trzeba byłoby się zmagać ze słabym oświetleniem i szybko zmieniającym się kadrem, jako że fotografowane osoby byłyby w ciągłym ruchu. Na pewno  kiedyś udam się tam z aparatem.. Korzystając z okazji chciałbym wyjaśnić, że karnawał w Brazylii to nie tylko Rio de Janeiro, ale w tym czasie w całym kraju odbywają się rożne pochody. Brazylia to duży kraj, pod względem obszaru jak również ludności (największy kraj w  Południowej Ameryce,piąty największy na świecie), także można obserwować  tu wpływy różnych kultur, co jest widoczne podczas karnawału. 

Mieszkam w Rio de Janeiro od 2007 roku i raz udało mi się uczestniczyć w karnawale.Mogę otwarcie powiedzieć, że  było warto, rytmy samby połączone z korowodem barwnych aut z tancerkami to jest niesamowite wrażenie.

Brzmi wspaniale, na pewno, też kiedyś chciałabym to zobaczyć na własne oczy.

Jak długo już zajmujesz się fotografią i co sprawiło, ze się nią zainteresowałeś?

Odkąd tylko sięgam pamięcią to kocham fotografię. Pierwszy aparat fotograficzny Yashica MG Motor dostałem od swojego taty w prezencie, było to gdzieś w latach 90tych, uwielbiałem go. Ale kiedy nauczyłem się więcej o fotografii zapragnąłem mieć coś lepszego i kiedy urodził się mój syn w 2010 zacząłem robić zdjęcia lustrzanka.Posiadałem też wtedy Canon s90, aparat kompaktowy, ale głównie używałem go do robienia zdjęć podwodnych w czasie nurkowania. Chciałem robić piękne zdjęcia, o dobrej jakości mojej powiększającej się rodzinie dlatego też zakupiłem aparat Nikon D80.

DSC_0338-2

Kiedy tylko nadarzyła się okazja, zamieniłem poprzedni sprzęt na Nikon D5100 ponieważ ma wysoką czułość  ISO, jak również zakupiłem obiektyw szerokokątny  z myślą o mojej wyprawie do Świętej doliny Inków w Peru, na którą czekałem przez lata.

DSC_4993

DSC_4549

Po tej podróży poza fotografią portretowa zacząłem robić więcej zdjęć krajobrazów.

Wygląda na bardzo interesujące miejsce do zobaczenia.

Opowiedz więcej jakiego rodzaju fotografię lubisz najbardziej, jakich technik i obiektywów najczęściej  używasz?

Trudno odpowiedzieć prosto na to pytanie, ponieważ kiedy spędzam czas z rodzina lubię robić dużo portretów, ale kiedy jestem w rożnych miejscach lubię poszukiwać innych , ciekawych ujęć  do zrobienia zdjęć ulicznych, architektury miasta czy krajobrazu. Uważam, ze aparat jest instrumentem, który łączy nas z ludźmi, naturą czy miejscami. Największym wyzwaniem jest nawiązać ten kontakt i sprawić, by w tym samym czasie wszyscy czuli komfortowo podczas robienia fotografii. Zwłaszcza trudno jest robić zdjęcia dzieciom, tak by czuły się naturalnie przed obiektywem. Jak dla mnie pomocne były książki Chrisa Orwia “Visual poetry”, Micheala Freemana czy Davida Becksteada. 

Jeśli idzie o sprzęt i techniki, do portretów zawsze używam obiektywu jasnego stało ogniskowego. Obecnie używam Canona 50mm f1.2, którego stosuje  w pomieszczeniach razem z lampą błyskową i pół osłoną reflektora Niekerk.

Dla fotografii krajobrazowej zawsze wybieram obiektyw o jak najszerszym kącie. Często używam długich ekspozycji i techniki HDR. Pierwszy raz kiedy wykorzystałem technikę HDR, wcale mi się nie spodobało,wyglądało to bardzo sztucznie według mnie:

DSC_0990_HDR

Postanowiłem jednak nauczyć się lepiej stosować tą technikę, po kilku godzinach oglądania filmów z instrukcjami, zdjęcia zaczęły wyglądać bardziej jak tego oczekiwałem:

https://500px.com/photo/90669205/quixad%C3%A1-ce-brazil-by-marcelo-albuquerque

https://500px.com/photo/109020767/flexeiras-ce-brazil-by-marcelo-albuquerque

https://500px.com/photo/109596959/morada-nova-ce-brazil-by-marcelo-albuquerque

Obiektyw jaki używam do krajobrazów to Canon 17-4- f4, ale od poprzedniego roku używam również obiektyw rybie oko Rokinon f2.8.

https://500px.com/photo/150670999/contemple-by-marcelo-albuquerque

https://500px.com/photo/122082759/rocks-at-redfish-lake-by-marcelo-albuquerque

https://500px.com/photo/121631875/dead-tree-by-marcelo-albuquerque

Piękne zdjęcia. A czy możesz podzielić  momentem czy zdjęciem, które utkwiło Tobie w pamięci najbardziej?

Nie tak łatwo wskazać jakiś szczególny moment, na szczęście, bo takich wspaniałych momentów mam wiele w pamięci. Najpiękniejsze to te związane z moimi dziećmi. W moim domowym biurze powiesiłem na ścianie zdjęcie mojej rodziny a wokół niego zdjęcia wszystkich miejsc w których byliśmy. Kocham moja rodzinę i wierze, ze to są jedyne osoby na które tak naprawdę mogę liczyć.

Masz wspaniała rodzinę. Ja również uwielbiam robić zdjęcia moim dzieciom.

Przeglądając Twoje zdjęcia, zaciekawiło mnie, co oznaczają te kolorowe wstążeczki na tym zdjęciu:

https://500px.com/photo/107455719/salvador-ba-brazil-by-marcelo-albuquerque?ctx_page=1&from=user&user_id=10448795

Owe wstążeczki są szczególnie  tradycją w jednym ze stanów Brazylii, Bahia, gdzie można zaobserwować wpływ kultury afrykańskiej na brazylijską. Ludzie zawiązują trzy supełki na wstążce, a zawiązując wypowiadają w myśli życzenia. Mówi się, że noszenie tej specjalnej wstążeczki ma przypominać o celach i marzeniach w życiu do spełnienia. Niektórzy wiążą wstążki na nadgarstku, a niektórzy przywieszają je na bramie kościoła Senhor do Born Fim.

Bardzo interesująca tradycja. A wracając do Twojego życia i fotografii czy  jest ona dla Ciebie hobby czy pracą?

Po tym jak zacząłem wrzucać zdjęcia na Facebook, znajomi zaczęli mnie pytać, czy mogę zrobić im zdjęcia, tak więc popchnęło mnie to do utworzenia mojej strony z ofertą usług fotograficznych (mafoto.com.br  Również staram się sprzedać fotografie na Getty  Images.

Głownie jednak robienie zdjęć traktuje jak dobra zabawę, mam stalą prace w biurze firmy koncernu naftowego, ale kiedy tylko mam czas to fotografuje moja rodzinę lub uprawiam fotografie zarobkowo jako dodatkową praca.

Co według Ciebie jest trudne w fotografowaniu?

Według mnie najtrudniejsze jest edytowanie zdjęć, decydowanie w jaki sposób je przekształcić. Czasem próbuje wiele  rożnych stylów i sposobów na jednym zdjęciu. Ostatnio staram się nie edytować zdjęć  tego samego dnia, w którym zostały zrobione, ponieważ dopiero za drugim spojrzeniem na zdjęcie, widzę więcej co chciałbym zmienić.

Jak np. to zdjęcie:

https://500px.com/photo/90667111/chicago-il-by-marcelo-albuquerque?ctx_page=1&from=user&user_id=10448795

Kiedy patrzę na nie, widzę dużo szumu…Nie ma jednej właściwej koncepcji na zdjęcie, każda opcja może być dobra.

A jeśli idzie o fotografowanie w Brazylii, czy są jakieś restrykcje, specjalne prawa?

Zależnie gdzie jesteś, może być zakaz używania statywu, ale nie znajdziesz znaków zakazujących tego, ale jak tylko ustawisz statyw i stanowi to problem wtedy pojawi się policjant i porozmawia z Tobą o tym. po za tym nie przychodzi mi do głowy inne restrykcje czy prawa. Miałbym  jedną uwagę, polecałbym wykupienie ubezpieczenia na sprzęt, w niektórych miejscach robienie zdjęć jest bardziej ryzykowne.

Jakie jeszcze wskazówki miałbyś dla początkujących fotografów?

Jest wiele źródeł gdzie można nauczyć się fotografowania, rożnych technik,obsługi programów do edytowania edytowania poczytać o sprzęcie, ale inspiracje trzeba znaleźć  samemu. Według mnie inspiracja jest  początkiem zdjęcia i gdy masz pomysł w głowie wiesz jak się przygotować do zdjęcia, jakie gadżety i sprzęt jest potrzebny, a potem idea realizuje się przez uwiecznienie jej aparatem.

Jakie są Twoje plany związane z fotografia na przyszłość?

Chciałbym uczyć fotografii, jak również skupić się na sprzedaży moich zdjęć. Zrobiłem już selekcje moich ulubionych zdjęć i można je zobaczyć na tej stronie:

https://500px.com/marcelobrce

Po za tym z radością będę dokumentował jak moje dzieci dorastają,by zachować wspaniałe wspomnienia, a także  żebyśmy zawsze mogli spojrzeć w przeszłość by zdobyć inspiracje na przyszłość.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Marcelo Albuquerque

 

 

 

 

Mom, mummy, mother, mama,mutti…

Being a mom it means that you had the privilege to  carry another human insides you, who used your body to grow, develop and forever will be a part of you.  With all the happiness  and blessing of being a mom, there are sacrifices: lack of sleep, lack of your time, lack of patience, responsibility to take care of them, to raise them, to deal with them…. Lots of feelings and emotions involved, from love, friendship, satisfaction, pride, fascination through disappointment, sadness, stress, frustration, anger… There  will be  many nice  surprises and many worries but for sure being mom makes you stronger, powerful, makes you tough.Being a mom it is a long journey…

I’m not going to write nothing new…as being a mother hasn’t  changed for ages.

I was able to got on pictures few happy mother’s moments I want to share.

Happy Mother’s Day!

mama z synkiem12 mniejszeMisoon and Misha 2 mniejszez mamaIMG_9621 11 mniejszeIMG_8962 mniejszeIMG_8002 mniejszeIMG_3832 mniejszeIMG_2001 mniejszeIMG_1880 mniejszeIMG_0004 mniejsze

IMG_6206 mniejsze

IMG_6769-2 mniejsze

The Farm under a night sky full of stars-meet photographer from India/Na farmie pod gwieździstym niebem- poznaj fotografa z Indii

500px Photo ID: 118352475 - The show was on going all night, each actor knew when to start getting ready for the stage. It was a cold on stage and warm in the greenroom. so i stayed in the room.

Staying still in Asia I visit India, the second-most populous country with over 1.2 billion people. A region of historic trade routes and vast empires. Four religions—Hinduism, Buddhism, Jainism, and Sikhism—originated here. The Indian subcontinent is surrounded by Arabian Sea, Indian Ocean and Bay of Bengal.In India, there is a great diversity of land forms such as lofty mountains, deep valleys, extensive plains, and a number of islands.

You might even don’t know that  shampoo was invented in India, not the commercial liquid ones but the method by use of herbs. The word ‘shampoo’ itself has been derived from the Sanskrit word champu, which means to massage.

India with such a big population is also known of  the largest postal network in the world with over 1, 55,015 post offices.

Earlier known as Moksha Patamu, the game was initially invented as a moral lesson about karma to be taught to children. It was later commercialized and has become one of the most popular board games in the world, known as Snakes and Ladders.

Popular Yoga, exercised all over the world, has its origins in India and has existed for over 5,000 years. Also Martial Arts were first created in India, and later spread to Asia by Buddhist missionaries.

In this fascinating  country I meet Bluphoton, that’s his nickname he likes to use  as a photographer. It came from something he loves: physics, besides a photon-light is the major thing in a photography.

Here are his picture presented:

https://www.facebook.com/bluphoton

https://www.instagram.com/bluphoton/

https://500px.com/tilakdp

 

He shares his life between the city and the farm.

How life in the farm looks like?

The farm is amazing to live in.  My work nature requires me to shuttle between the city and the farm once or twice a week. On the farm I can observe and photograph a wildlife (migratory birds mostly) and great sunrises, landscapes,  but these days, I mostly do astro-photography, cause I have time off only during the night. I am just learning this field. Our Organic farm has clear skies, we can see the milky way by naked eyes. So, u know what kind of a gift  it is !!! I am waiting to picture  them. I have some clicks but I have been  waiting from past  year, to do more, there are lots of factors for this one to make it happened.

Recently I read that you had an interesting guests on your farm?

Yes, There was the awesome couple Bruce and Chiara  I had met  them on a road and  invited them to stay at our farms. They have cycled 10000 km on bicycles so far.  You can read the story here:

Nothing So Familiar

How did you start photography?

About seven years ago, a very close friend of mine bought a point-and-shoot camera, he had a family event to cover…We used to enjoy clicking, fighting for our turns, since then=re were no custom settings (no aperture, no shutter speed, nothing..) It was only about angles, locations and a composition. The golden hour was the  time when I was using the camera. So all the roaming and fun we had, and the sort of competition between us  triggered the interest, I think. Even today we photograph  together… we even have identical cameras.

Great friendship you have, and good support, but what do you think its difficult in the photography?

I think, for me, the most difficult thing is managing my storage space. I have  trained myself to delete photos,  but it is very difficult! No matter how blurred it is, or how shaken. But the good thing is, it has taught me how to imagine the composition before I shoot and shoot only that.The number of pictures I click per day on a  photo-walk has been reduced and now most of the times I get what I wanted.

What kind of photography interest you the most?

Street Photography from the earliest days, this is very satisfying. I live in Bangalore in India. I think for those who enjoy street-candid, India offers vivid streets and all that cultural variety… On a street I can be a third party observer, who has no influence on the situation. Isn’t that just great.

You said that you studied Physic, how this one help you with photography, I guess you know more about optics, concept  of light, technical things, aren’t you?

Oh, I just love physics, My field of learning mostly is about quantum mechanics (The popular media have taken it to the levels of inter galactic wars and dark matter stuff, but really we only put a particle into a box !) Yeah, I like to elucidate my camera, pictures and sensor in numbers, that gives me a geeky joy. I enjoy seeing diffraction and star bursts. I enjoy high shutter experiments. Most interesting ones be deep sky astro-photography, the details we can see using multiple exposures and stacking programs  we could never otherwise see through naked eyes.

Is there anything specific about photography in the country you live, for example special laws, regulations?

No, there are no such a regulations as far as I know. People are very welcoming, they stop their work and pose for us. There is restriction for areal/drone photography in some places. I’ve once tried to shoot in a restricted defense region and got caught, my memory cards were erased and returned safely to me.

What was the moment/event/picture you are going to remember the most throughout your experience as a photographer?

There are lot of such a  moments and pictures, I am now confused to say…well:
First: Last year, I did 3000 km solo ride on my motorbike (Royal Enfield classic 350 cc). I couldn’t take my camera out, cause it was raining almost all days. I could not photograph much, that pain, I will remember.
Secondly: The first photo walk after buying my prime lens [50mm f/1.4] was unforgettable. I did this wonderful picture:

500px Photo ID: 130346681 - Brothers !
500px Photo ID: 130346681 – Brothers !

 

I there something  you want to share with people who just started photography?

I suggest, going into manual mode while shooting. I am completely manual always, it helps  understand the camera and the light in front. A prime lens improves understanding some aspects too, like distance to the object, depth of the field, so please pick it up if you can. Remember  that even without a fancy camera a phone camera can teach us a great deal about composition and a perspective. Also there is a huge community around photography, and people who would be happy to teach you for free, its almost like Linux now.

What’s your next step in photography?

I need to learn more about editing pictures, I’ve just started it, so most of my photos have been unprocessed until now. I have some pictures  they have been  waiting from quite sometime. So, I guess its a vast field and there wont be an end to curiosity and learning here. I am planning to get into a  commercial photography soon, I would be happy if I can buy some much needed gear (for example I don’t have a tripod of my own) I still use my crop sensor camera and my prime lens. Off the record, I also use photography to promote my agricultural produce. Eliminating middlemen is the key for the success in  an agricultural field  here in my country. I host people who do astro-photography, free of cost of course, so that might help me create a brand name around my produce and it will help with sales  later. That’s my marketing strategy for Nandana Organics.

Photography can be involved in our lives in many ways, I like your marketing strategy.I hope it will work successfully for you. 

 

Pozostając wciąż w Azji, odwiedzam Indie, drugi najbardziej zaludniony kraj na świecie z liczbą ludności 1.2 biliony. To kraj, który był ogromnym imprerium i przez który przychodziły liczne  historyczne szlaki  handlowe. To tu narodziły się cztery religie: Hinduizm, Buddyzm, Jainizm and Sikhizm. Indyjski subkontynent jest otoczony przez Arabskie Morze, Ocean Indyjski i Zatokę Bengalską.Indie są geologicznie bardzo zróżnicowane, góry, głębokie doliny, rozległe płaszczyzny i liczne wyspy.

Ciekawostka o której, możesz nie wiedzieć,jest, że szampon do włosów został wynaleziony w Indiach, pierworodny był skomponowany z ziół. Słowo szampon pochodzi z Sanskrytu od słowa champu, które znaczy  masaż.

Indie jako tak mocno zaludniony kraj znany jest z największej liczby punktów pocztowych ponad 1,55,015.

Wcześniej znana jako Mosha Patamu, gra, która początkowo miała uczyć dzieci  o karmie, później została skomercjalizowana  i stała się jedną z najpopularniejszych gry planszowych na świecie znana jaka Snakes and Ladders.

Popularna Joga, ćwiczona dookoła świata,również  pochodzi z Indii i  znana jest już od  ponad 5000lat, podobne jak wschodnie sztuki walki, które miały swój początek w Indiach, a później rozprzestrzeniły się do Azji poprzez misjonarzy buddyjskich.

W tym fascynującym kraju,  w którym tyle się dzieje spotykam Bluphoton, to jego pseudonim.Związany jest z tym co on kocha: fizyką, po za tym foton- światło jest tym co jest bardzo ważne w fotografii.

Tutaj, można zobaczyć jego fotografie:

https://www.facebook.com/bluphoton

https://www.instagram.com/bluphoton/

https://500px.com/tilakdp

 

Dzieli on swoje życie pomiędzy miastem a życiem na farmie.

Jak wygląda Twoje życie na farmie?

Na farmie życie jest wspaniałe. Moja praca wymaga podróżowania pomiędzy miastem a farma raz czy dwa razy w  tygodniu. Na farmie mam okazje obserwować i fotografować przyrodę, migrujące ptaki, piękne zachody i wschody słońca, krajobrazy, ale w ostatnich dniach zajmuje się głownie astro fotografią, ponieważ, głownie mam czas wolny w ciągu nocy. Dopiero raczkuje na tym polu. Na naszej organicznej farmie mamy wspaniałe widoki na niebo, można podziwiać mleczną drogę, gołym okiem. Domyślasz się pewnie jaka to wspaniała okazja. Chce wreszcie to dobrze sfotografować, czekam tylko na sprzyjające warunki.

Przeczytałam, że ostatnio miałeś ciekawych gości na farmie?

Tak, była to bardzo miła para Bruce and Chiara, spotkałem ich na drodze i zaprosiłem ich na naszą farmę. Oni przejechali na rowerach 10 000 km jak dotąd. Tutaj na ich blogu można przeczytać tą historię:

Nothing So Familiar

Jak rozpocząłeś przygodę z fotografią?

Wszystko zaczęło się około 7 lat temu, mój bliski przyjaciel kupił kompaktowy aparat fotograficzny, specjalnie na jakąś rodzinna uroczystość. Strasznie spodobało nam się fotografowanie, mieliśmy świetna zabawę i walczyliśmy kogo kolej będzie następna. Ten aparat był nieskomplikowany, nie trzeba było ustawiać, czasu, długości naświetlania,przesłony  ISO itd. wystarczyło tylko ustawić odpowiedni kadr. Całe to doświadczenie i chęć rywalizacji kto zrobi lepsze zdjęcie,  myślę, ze zapoczątkowało zainteresowanie fotografią. Nawet dziś często fotografujemy razem i mamy identyczny sprzęt.

Brzmi jak wspaniała przyjaźń i wsparcie, a co myślisz jest trudne w fotografii?

Jak dla mnie trudne jest rozporządzanie pamięcią, Nauczyłem się usuwać zdjęcia, ale jest to dla mnie trudne, które pozostawić , a które odrzucić. Wszystko to jednak nauczyło mnie oszczędzać pamięć i myśleć o dobrej kompozycji zanim zrobię zdjęcie, także liczba zdjęć jakie robię przy jednej wyprawie się zmniejszyła i zwykle uzyskuje na większości to co zaplanowane. 

Jaka fotografia interesuje Ciebie najbardziej?

Fotografia uliczna od początku przygody z fotografią. Mieszkam w Banglore w Indiach. Dla tych, którzy lubią bezpośredniość życia ulicznego, Indie z pełnymi życia ulicami i różnorodnością kulturową są wspaniałym miejscem na tego typu fotografię. Na ulicy mogę być obserwatorem z boku, który nie ma wpływu na zastane sytuacje. Czy to nie jest ciekawe?

Wspomniałeś, ze studiujesz fizykę, jak myślisz może ci to pomagać w fotografowaniu?

Oh, uwielbiam fizykę, Moim polem zainteresowania jest mechanika kwantowa (Media sprowadziły to do międzygalaktycznych wojen i rożnych takich ciemnych sprawek, ale tak naprawdę jest to tylko wkładanie cząsteczek  w pudło). Oczywiście lubię rozkładać moja kamerę na czynniki pierwsze, mierzyć czułość sensora. Lubię obserwować dyfrakcje i wybuch gwiazd. Lubie eksperymentować z czasem naświetlania, najbardziej interesuje mnie astro fotografia, te wszystkie detale, które można widzieć przez rożne ekspozycje i nakładanie na siebie zdjęć w programach do edycji, tego nie można zobaczyć gołym okiem.

A mówiąc ogólnie o fotografowaniu w w Twoim kraju, czy są jakieś restrykcje, szczególne prawa?

O ile wiem, nie ma takich regulacji. Ludzie są bardzo otwarci, chętnie pozują na ulicy. Istnieją pewne restrykcje co do fotografowania i filmowania dronami w niektórych obszarach. Pewnego razu próbowałem zrobić zdjęcia na zakazanym obszarze obronny i zostałem złapany. Moje karty pamięci zostały wyczyszczone i zwrócone do mnie nie zniszczone.

Jakie momenty z fotografowania zapamiętałeś najbardziej?

Jest dużo takich momentów, trudno powiedzieć… ale myślę, że:

Pierwsze: W poprzednim roku, kiedy odbywałem samotną wyprawę moim motocyklem, 3000km, nie udało mi się zrobić żadnych zdjęć, nawet nie udało mi się wyjąć aparatu, dlatego, że padało niemal przez wszystkie dni. To rozczarowanie będę pamiętać na długo.

Drugie: Pierwsze wyjście z aparatem w teren, kiedy kupiłem obiektyw 50mm f 1.4, było niezapomniane. I takie oto wspaniale zdjęcie udało mi się zrobić:

500px Photo ID: 130346681 - Brothers !
500px Photo ID: 130346681 – Brothers !

 

Co chciałbyś powiedzieć stawiającym swoje pierwsze kroki w fotografowaniu?

Sugeruję używanie tylko manualnych ustawień. Ja zawsze je stosuję, to pomaga lepiej zrozumieć sprzęt i naświetlenie. A obiektyw stało ogniskowy pomaga zrozumieć odległość od obiektu, głębie pola, dlatego sugeruję używanie takich obiektywów właśnie. Po za  tym nawet jeśli się nie ma profesjonalnego aparatu, robienie zdjęć aparatem w telefonie może nauczyć dobrego komponowania zdjęć i wyczucia  perspektywy. Warto powiedzieć, też, że  fotografia cieszy się sporym zainteresowaniem i często jest to dobrze zorganizowane  i rozbudowane środowisko, także można znaleźć ludzi, którzy chętnie służą radą  za darmo.

Jaki jest kolejny etap związany z Twoja pasją?

Kolejny etap związany jest z poszerzeniem wiedzy na temat dobrej edycji i obróbki fotografi. Dopiero się uczę, więc większość z moich zdjęć w ogóle nie została poddana żadnej obróbce. Jest wiele do nauczenia się w tym temacie, także zaciekawienie i poszerzanie wiedzy w  tym zakresie nie szybko się dla mnie wyczerpie. Wkrótce, planuje zająć się fotografią komercyjną i zakupić więcej sprzętu, jak choć to trudne do uwierzenia,statyw, którego wciąż nie posiadam. Po za tym używam fotografii, by promować moje produkty z farmy. Wyeliminowanie osoby pośredniej to klucz do sukcesu w tym biznesie w moim kraju. Zapraszam również fotografów do siebie na farmę, by mogli próbować astro fotografii, oczywiście, nie pobieram żadnych opłat, ale za to jest to metoda na promowanie mojej marki i biznesu, jak  również może pomóc w sprzedaży. To moja marketingowa strategia dla Nadana Organics.

Fotografia może być związana z naszym życiem w rożny sposób.

Podoba mi się Twoja marketingowa strategia, mam nadzieję, że okaże się sukcesem.

 

Am I crazy enough to be a mother?- in a kids world

IMG_9289-3 mniejsze

I still remember the time when weren’t any kids in my life… well maybe kids in family I could see, play, look after a bit and return, big letters RETURN, and don’t worry any more. Hardly to believe now that it was such a time, when there was nobody wanting to steal my time during the day and at night, there was nobody crying, screaming and  suddenly with stubbornest pulling my hand or shirt. The only thing I had to carry was my purse, backpack or shopping bags, no little body hanging on my hips or lying in my arms.  I took care of myself only myself. I went where I wanted, when I wanted and wherever I wanted with nobody wandering around my legs. I could eat without a rush and didn’t have to care that somebody was going to complain  about the food, spat the food out or threw it on the ground without any remorse. I could watch adult movies even in the middle of the day, have a nap, I could swear loud and nobody listened it. I lived in an adult world! Still with all that time and freedom I had  I think I wasted it a lot…when now  there is no time to be wasted.

TB,Kate Kobryn,Jump

I remember one time I was sitting and listening some lecture on the university, and then the professor said that he didn’t like kids, he didn’t like to  be around them at all, because kids world was different then adults, the way of thinking, and seeing and understanding world so vary  that it was so hard for him to deal with it…

latajac w chmurach mniejsze

Being a parent lets me discover kids world again and from different perspective then being a child, and I’m learning every day something new, as all kids are not the same,  and yes, its true I can’t sometimes completely understand the way of thinking….

IMG_9597 mniejsze

Anyway, I like going into fun and creative child’s live. I love to photograph it  too. I know how fun for them can be tear the toilet paper in pieces and pretend that is a snow…(even though its a mother’s nightmare). How exciting is climb on the table like its a high mountain and stand there admiring the view from there. There is no better music than banging on a pots, pans, lids and containers. Nothing taste better then rocks, sand and a plastic wrap after something, like there is no food in a fridge… There are the best chefs, cooking stew from a mud, baking pies from a sand, and making salad from grass, leaves and flowers. They are the best artist making colorful pictures on the walls, because they can not  express it all on paper…. They wash their hands in the toilet bowl, as it makes more sense, its much lower then a sink and less complicated to use it.  They also tent to throw things in there, to check if they will float or sink, its called learning science….They like something and next day they don’t….I try to be patient. They not always say please and thank you, and I’m not teaching them to always do, because just say it when you really mean it. They sometimes mad, not happy about small things, that’s normal, life is not perfect, we are mad, unhappy, disappointment….They not always have to sit nicely by the table and eat, do we adults always do that? Yeah, kids world….Some might say, I spoil them to let them to those things, I think I just let them live in their child’s world but which doesn’t last long…but in a meantime preparing them for adult’s life.

177047_zolty_kwiat copy mniejszeIMG_4114 mniejszeIMG_4268 mniejszeIMG_9196 mniejsze

 

 

 

 

 

Meet the photographers around the world:Vietnam /Poznaj fotografów dookoła świata: Wietnam

24868482345_c326d5d338_z
Vietnam’s land is mostly hilly and densely forested.The lands in areas of two rivers the Mekong and the Red are very fertile, ideal for growing rice and other crops and home to the majority of the country’s population.  That is why is not surprising, Vietnam is the largest exporter of cashews in the world, and the second largest exporter of rice. You should try Ruou ran (snake wine), a Vietnamese specialty of rice wine with a pickled snake inside, allegedly can cure any sickness. The cuisine of Vietnam traditionally combines 5 fundamental taste elements including: spicy (metal), sour (wood), bitter (fire), salty (water) and sweet (earth). For Vientamese people family and community is very important.
When I met my next guest Sylvain Marcelle, he was very involved with preparation for grand opening of his gallery. Actually the gallery is a “collective” of 4 photographers:
JP Klovstad, Yan Lerval, Pop Vichaya and Sylvain.
You can see Sylvain Marcelle pictures here:
You must be very excited and stressed, its quite and  event for you?
Yes, truly  it is very important for me.
Let’s go back to the beginning for a second,  how did you get into photography?
Photography has been my hobby for long time. I started at 17 years old with a Pentax I was using it  until I was 24 years old, before digital cameras.  After, I was IT consultant and I forgot my camera. But I decided to leave Paris and my IT project manager job to go to create a travel agency in Vietnam in 2008. I fell in love with Vietnam after several trips to Asia. With my partners, we have created “Vietnam Autrement” that I’m still the director today. For the purposes of the agency, I had bought a camera and I went back to photography. Make photos in Vietnam has always been for me a joy because of the colors, the lights, landscapes and especially the amazing people.
Sound like a beautiful place to do photography, but what do you think  is the most difficult thing being a photographer?
I honestly do not see anything complicated in doing photos. It’s all about sensibility then it is a matter of technique. I think,  more complicated is the marketing. For me it is very difficult to do marketing on topics that are important in my heart as its the love I have for Vietnam and Vietnamese.
So what kind of photography do you like the most?
As great traveler, the travel photography of course. I also like very much street and documentary photography. I really like the photos that are telling a story.
Which story behind the picture do you remember the most?
 The picture of the Phau, the shaman of the Red Dzao in the Valley of Hoang Su Phi in Ha Giang province (North Vietnam). I spent few days in the valley and slept in his house. The last morning I finally made some pictures of him. He had took a holly book of the Dzao and wrote a poem. Before I left, he gave me this book and said that it will give me luck. I didn’t know what he wrote until a Dzao friend told me that is a poem about the west foreigner that became a family friend. I always keep the book in my photo bag now. I bring it everywhere.
I hope it will bring you good luck with the gallery and your future plans.
I hope so too.
You mentioned that you like street and documentary photography how people react when  you want to photograph them?
 
I’m lucky to live in South East Asia and Vietnam in particular, because people like to be on the photos. Of course, I always have a chat with people and ask for their agreement before making  photos of them. They are usually very curious about the western guy that can speak Vietnamese. People rarely refuse, but when they don’t want, I respect their choice.

Your pictures are great, have you ever   win any awards or have  your pictures been exposed on any exhibition in gallery?

I received some “honorable mention” but never won a challenge. Some of my pictures are exposed in a gallery in Ho Chi Minh city (Asian Hideaways Gallery).
 Any tips for beginners in photography?
Trust your eyes and your eyes only. Go talk to people and take your time.
After grand opening of the gallery what’s your plans for the future as a photographer?
I must travel again and again to make more pictures for books about Vietnam daily life: people, but also the streets, street vendors, fishermen, farmers, craftsmen, food … I have so many stories to tell through my texts and images.
Very interesting plans, I’m looking forward to see it!
18689756588_df266f118a_z
Wietnam jest w większości górzystym i mocno zalesionym krajem. Teren pomiędzy dwoma rzekami  Mekong and Red jest bardzo żyzny, idealny do uprawy ryżu i innych zbóż, jak również jest miejscem, gdzie skupia się największa liczba ludności tego kraju. Dlatego też nie jest zaskakujące, że ten kraj jest największym eksporterem orzeszków nerkowców i drugim największym eksporterem ryżu. Warto spróbować wino z węża. Tą wietnamska specjalność,  jak sama nazwa wskazuje, przyrządza się z węży, na dodatek tych najbardziej jadowitych. Producent wrzuca gada do wina ryżowego i czeka, aż czas zrobi swoje. Co ciekawe, wyjątkowy smak i niespotykane właściwości tego trunku uzyskuje się właśnie z resztek jadu, wytrącających się w butelce. Rzecz wydaje się więc dość ryzykowna do picia. Jednakże odpowiednio przyrządzona nie jest groźna w spożyciu a nawet ma właściwości lecznicze. Kuchnia wietnamska tradycyjnie składa się z 5 elementów-smaków: pikantny (metal), kwaśny ( drzewo), gorzki (ogień), słony (woda) i słodki (ziemia). Dla Wietnamczyków rodzina i społeczeństwo odgrywają  bardzo ważną role w życiu.
Kiedy spotkałam mojego kolejnego gościa Sylvaina Marcelle, był on bardzo zaabsorbowany przygotowaniami do wielkiego otwarcia swojej galerii. A uściślając galeria skupia 4 fotografów:
JP Klovstad, Yan Lerval, Pop Vichaya and Sylvaina.
Tutaj można zobaczyć fotografie Sylvain’a Marcelle:
Musisz być bardzo podekscytowany i zestresowany całym tym wielkim wydarzeniem?
Tak, nie sypiam dobrze, żeby wszystko dopiąć na ostatni guzik. To wielkie wydarzenie w moim życiu.
Cofnijmy się trochę w czasie do momentu kiedy zacząłeś przygodę z fotografia?
Fotografią zajmuje się już bardzo długo. Mając 17 lat rozpocząłem fotografie z aparatem Pentax, a potem już przeszedłem na aparaty cyfrowe. Kiedy zostałem konsultantem IT zostawiłem fotografie na jakiś czas. W 2008 roku zdecydowałem się opuścić Paryż i moją prace menedżera IT, i stworzyć agencje turystyczna w Wietnamie. Zakochałem się w Wietnamie po paru wycieczkach do tego kraju. Z moimi wspólnikami stworzyliśmy agencje “Vietnam Autrement”, której dyrektorem jestem do dziś. Dla celów agencji, znów wróciłem do fotografowania. Fotografowanie w Wietnamie zawsze sprawiało mi ogromna radość, to wspaniały kraj, barwne ulice na których tyle się dzieje, wspaniałe krajobrazy i niesamowici ludzie.
 
Brzmi bardzo zachęcająco, a co myślisz stanowi największe wyzwanie dla fotografa?
 
Szczerze mówiąc, to nie widzę nic aż tak trudnego w fotografowaniu. Myślę, że dobre wyczucie i oczywiście opanowanie strony technicznej to wszystko co trzeba. O wiele trudniejszy jest marketing, umiejętność sprzedania się. Jak dla mnie trudne jest promowanie tego co jest najbliższe mojemu sercu-miłość do Wietnamu i jego mieszkańców. Może dlatego, że nie jestem obiektywny i jest to zawężony temat.

 

Jaki rodzaj fotografii  lubisz najbardziej ?

Jako podróżnik, oczywiście fotografia podróżnicza. Bardzo lobię również fotografię uliczną i reportażową. Lubię, kiedy zdjęcie opowiada jakąś historie…

Czy możesz opowiedzieć taką, która szczególnie utkwiła w Twojej pamięci?

Jest to zdjęcie szamana Phau w dolinie Hoana Su Phi w prowincji Ha Giang w Północnym Wietnamie. Spędziłem kilka dni w jego domu. Ostatniego ranka nareszcie udało mi się zrobić jemu zdjęcie. On wziął świętą księgę Dzao i napisał wiersz. Zanim opuściłem owo miejsce, on podarował mi tą książkę i powiedział, że to na szczęście. Nie miałem pojęcia co szaman napisał, dopóki znajomy z Dzao powiedział mi, że to wiersz o przybyszu z zachodu, który stal się przyjacielem rodziny. Zawsze trzymam ta księgę w mojej torbie ze sprzętem fotograficznym. Wszędzie ją noszę.

Mam nadzieję, ze przyniesie Ci szczęście w galerii i w realizowaniu przyszłych planów.

Bardzo w to wierze.

Wspomniałeś już, że lubisz fotografie uliczna i reportażowa, powiedz jak ludzie reagują, kiedy ich chcesz fotografować?

Mam szczęście żyć w południowej Azji a zwłaszcza w Wietnamie, ponieważ tutejsi ludzie, chętnie pozują do zdjęć. Oczywiście zanim zrobię zdjęcie   rozmawiam z nimi i pytam o pozwolenie. Zwykle są zainteresowani i zaciekawieni obcokrajowcem, który mówi po wietnamsku. Rzadko kiedy ktoś mi odmawia, a jeśli się tak dzieje, to oczywiście szanuje ich decyzje.

Jakie masz rady dla początkujący?

Ufaj swoim oczom, tylko temu co widzisz. Rozmawiaj z ludźmi i nie spiesz się.

Po otwarciu galerii jakie są Twoje plany na przyszłość związane z fotografią?

Musze podróżować więcej i więcej,  żeby zrobić wiele zdjęć do książki o Wietnamie i jego mieszkańcach, o codziennym życiu, prostych ludzi z ulicy, rybakach, rolnikach, sprzedawcach na targu. Mam tak wiele historii do opowiedzenia poprzez słowo pisane  i zdjęcia….

Bardzo interesujące,plany, nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć tą książkę.

 

 

 

 

 

 

Like Little Red Riding Hood wandering in the forest

I had recently a nightmare that I had been on an airplane which crashed in the middle of the forest. Luckily everyone survived, but we had to walk through the wild and endless forest. Soon enough wildness showed it power and  black bear came out of nowhere right in front of me. I was struggling with him…. Only in the dream I had any chances…

According to the Dream book:

A forest or the woods in a dream may represent the unconscious.
  • The saying, “You can’t see the forest for the trees” comes to mind which means that you can’t see the big picture because you are concentrating on the little details; you may be unable to see or understand what is right in front of you; or it may be an indication that you are lost in details or focused on one thought or problem.
  • May symbolize a fear of the unknown or unseen.
  • Woods in a dream may also represent fertility, life, renewal and the spiritual aspects of yourself.
  • Being lost in a forest or the woods in a dream may symbolize being lost or confused — you need to trust your instincts to find your way out; or you may be exploring your unconscious to “find yourself”.
  • Finding your way out of the woods may suggest you are “out of the woods” or “in the clear” in some dangerous or critical phase of a situation in waking life.

The wild forest born by the mother nature, its something beautiful and  peaceful. We go for walks there to have a break, to bond with amazing nature, to shut off our busy minds  where they only can absorb sounds of the birds and rustle of the leaves. The forest has a dark and mysterious side too,  there is hidden wolf who is lurking for a Little Red Riding Hood, a bad witch in the wooden cabin waiting for Hansel and Gretel, and there are wild animals  that might step on your way uninvited…

I went to the forest with my camera I haven’t meet the  Little Red Riding Hood, but if I couldn’t meet one, I could make one to meet…that is the beauty of changing reality in pictures.

Before                                                                                After

 

Wandering in the forest…

IMG_9379-2 mniejsze

IMG_9382 mniejsze

IMG_9387 mniejsze

IMG_9400 mniejsze

IMG_9421 mniejsze

IMG_9431-2 mniejsze

IMG_9442 mniejsze

IMG_9446 mniejsze

 

kladka mniejszeIMG_9453 11 mniejsze 2

Meet photographers around the world: New Zealand/Poznaj fotografów dookoła świata: Nowa Zelandia

After exploring Europe a bit, my finger move on the map to the New Zealand. I can take a breath from everyday chaos, stop for a moment and relax here…

New Zealand an island country with rolling green hills, volcanic mountains and beautiful ocean side   First settlers were the Maori, and to this day Maori culture is a core part of New Zealand’s national identity. Next important is kiwi which is not a fruit – it is New Zealand’s native flightless bird and a slang term for a New Zealander. New Zealand has a mild and temperate maritime climate. The country where about one third  is protected national park, made a great place for filming Lord of the Rings.

In that green  scenery I meet my next guest Paul  Gordon.

Paul Gordon pictures

Hard boiled 2

First of all Paul how did you get in to photography?

I was given a camera when I was 8 or 9years old but my interest was really sparked when I was 16 years and my father had purchased a Petri SLR  on an overseas trip and gave it to me when he returned.  While I always remained interested in photography there have been a couple of periods of quite a few years where I was not particularly active. For the last 25 years I have always had a camera reasonably close by.

I think once you get in to it you can’t leave it…but its not an easy love sometimes. What do you think is the most difficult thing being a photographer?

Accepting you can’t have (or carry) all the photographic gear you would like and getting up early enough to catch the morning light. However the biggest challenge is in trying to evaluate your own work and I think that would be true for the majority of photographers. The evaluation by a person whose opinion you trust (not necessarily a photographer) can be extremely helpful.

I know that feeling, and I think different people may look differently on the same picture.  Tell me what kind of photography do you like the most?

Just about everything. Photography is part of my life. However I do take many more photographs when I am on holiday, so travel, landscapes and street photography probably dominates. I do like making images that are a little unusual or humorous. When I say making I do include manipulation using photo editing. For most photographs and certainly for landscapes, natural history and photojournalism I never alter them to the extent that they are misleading. I certainly do not mind if my humorous/fun photographs are misleading.

I have quite  a few funny pictures, its easy to get those  when you are chasing kids with camera. Let’s talk about anything specific about photography in the country you live, for example are there any special laws, regulations?

In New Zealand there are very few restrictions regarding photographs taken in a public place. When using photographs commercially you need to take far more caution if people’s or private property can be clearly identified.  You may find signs that ban photography in public buildings, shopping malls, art galleries, restaurants etc, but you will still see people taking photographs using mobile phones. So long as you show respect or sensitivity in a photograph I do not think there will be a problem.

Internationally there seems to be a growing enthusiasm driven by greed to pursue copy-write claims on all sorts of things that can easily be photographed.

Personally my view is that if you are in a public place you should be allowed to photograph what ever you can see…

Speaking about the ban you mentioned in a public places like shopping malls, restaurants… For me doesn’t make a sense any more, as you said already, people constantly ignore it and they use cell phones.What’s your opinion?

Apart from some signs banning photography in shopping malls there are not a lot of business’s that display a such sign but if you ask you will be told the policy is no photography. Some people using mobile phones just seem to be unaware or ignore no photography signs. Maybe they think the rule only applies to cameras. The problem is that it is so easy to take photographs without been detected that the rules must be very difficult to enforce. It is ironic really as the mall or shop management never ask customers if they mind being in videos done by the surveillance equipment.

However if there is a photography ban in place it would put the mall/shop etc in a far stronger legal position if they ever saw an image taken without permission being used or published.
“No photos allowed”it is a  questionable ban, and it isn’t strongly enforced, but still it might depend where you are…
At this stage banning photography is not an issue in NZ and say if someone snapped a photo of their wife trying to choose a scarf in a shop that did not allow photography they would probably just asked to not do it again. It is unlikely they would be marched to the office and have to prove they had deleted the image.
In India at an airport terminal I got permission from the parents to take a photograph of a little girl in a bright red dress sitting alone in rows of green chairs. Would have been a great shot but by the time I got my camera out and ready I was surrounded by three armed airport security guards.  There would have been no security risk at all in taking the photograph but they made it absolutely clear if I did I would be arrested. 

What was the moment/event/picture you are going to remember the most throughout your experience as a photographer?

Unfortunately it is a photograph I failed to take. I was taking photographs of a protest march and while I was changing the film (years ago) a shop owner rushed out of his shop and stood briefly in front of the column of marching protestors and shook his fist at them. I was in the perfect position but unable to take the shot.

 

Nowadays you can just grab the phone and do a picture, might not be the best quality but at least you can catch the moment. Speaking about the special moments, did you photograph any special person or a person you remember the most for any reason?

One of the great things about taking photographs is that nearly all of them bring back memories. Even many of the unsuccessful ones that I would only ever share with family or a close friend that may find it interesting.  I took a photograph in Thailand of brothers, one carrying his younger brother in a sling on his back.
The photograph has been reasonably successful and I have it on my living room wall. Sometimes when I look at it I wonder what sort of lives they are having and also muse on the fact that they will be completely unaware that a photograph of them as children is hanging on a wall in  New Zealand.

Thai brothers 2

 

Have you ever win any awards or have your pictures been exposed on any exhibition in gallery?

Yes, the photograph mentioned above was runner up in reasonably major competition and I have had some success with others. In general I do not enter photographs for awards as my main satisfaction comes from taking them and editing them to a standard I am happy with.

You are experienced photographer, can you share any advice for beginners in photography?

I call it grandma’s blindness. If a grandmother sees one of her grand children in a photograph she will probably like it regardless of it’s faults. Beginners are often so emotionally attached to the subject matter  they fail to view the scene or image analytically. The reaction to a photograph from a viewer who has never been to the place or does not know any of the people in it is completely different to that of the photographer.  
As Picasso said “Art is the elimination of the unnecessary”. If you have grandma’s blindness you will not see the unnecessary so cannot eliminate it. In camera use viewpoint, lens selection, exposure and DOF and in editing you can  use cropping, cloning, burning in, desaturating etc tools to reduce or eliminate the unnecessary.

Paul, what’s your plans for the future as a photographer?

I am about to fully retire so I should have time both to travel and take more photographs but more importantly organize and print the better ones with the idea of having an exhibition.

Sounds  like a great plan. Wish you great pictures from your future trips.

 

 

Po krótkiej podróży. Po Europie, palcem po mapie wędruje do Nowej Zelandii, gdzie mogę złapać oddech od codziennego chaosu i chwilę się zrelaksować.

Nowa Zelandia to kraj na wyspie z zielonymi wijącymi się pagórkami, wulkanicznymi górami i pięknymi widokami na ocean. Pierwszymi, którzy osiedlili się tam byli Maorysi.Po dziś dzień  kultura Maorysow stanowi podstawę dla narodowej tożsamości Nowej Zelandii. Kolejnym ważnym sybmolem jest kiwi, który  nie jest owocem, a narodowym ptakiem nielotem, jak również pospolitą nazwą mieszkańca tego kraju. W Nowej Zelandii panuje łagodny, umiarkowany nadmorski klimat. Kraj, którego jedna trzecia stanowią parki narodowe, stanowił idealne miejsce do kręcenia serii “Władcy pierścieni“.

W tej zielonej scenerii spotykam mojego kolejnego gościa Paula Gordona.

Paul Gordon pictures

Po pierwsze Paul jak to się stało, że zająłeś się fotografią?

Otrzymałem kamerę, kiedy miałem 8, a może 9 lat, ale tak naprawdę poczułem ten impuls, kiedy miałem 16 lat i ojciec kupił aparat Petri SLR na swoja zagraniczną wycieczkę, a kiedy z niejwrócił, podarował mi ten aparat.  Przez 25 lat fotografia była moim hobby, choć nie zawsze aktywnie uprawianym, nigdy się z nią nie rozwiodłem na dobre i trzymałem mój aparat zawsze w miarę blisko.

Wiem jak już połkniesz bakcyla fotografii to już trudno  to się od tego oderwać,  choć przyznam, że niełatwa to miłość nieraz. Jak myślisz z jakimi  trudnościami zmaga się fotograf ?

Na pewno mimo wielkich chęci ciężko jest mieć każdy sprzęt jaki by się chciało i mieć to wszystko zawsze i wszędzie. Oczywiście każdy fotograf chciałby złapać pierwsze poranne promyki słońca, no cóż czasem ciężko wstać tak wcześnie. Największym wyzwaniem według mnie jest próba ocenienia własnej pracy, na pewno wielu fotografów się z tym zmaga. Krytyczna ocena od kogoś zaufanego (niekoniecznie  fotografa) może być bardzo pomocna.

Znam dobrze to uczucie, każda osoba ma inne spojrzenie na to samo zdjęcie. Powiedz jaka fotografia Ciebie najbardziej interesuje?

Moje zainteresowanie jest zróżnicowane. Fotografia po prostu jest częścią mojego życia, choć z pewnością najwięcej zdjęć wykonuje podczas podróży, tak wiec fotografia krajobrazów, rożnych widoków czy fotografia uliczna jest dominującym tematem w mojej kolekcji. Lubie robić nietypowe fotografie, często trochę zabawne. Oczywiście niektóre zdjęcia są efektem manipulacji i edycji w programach, choć nie staram się zmieniać krajobrazów czy naturalnej historii, staram się zachować bądź co bądź ich prawdziwy wygląd. Za to nie mam problemów, by moje humorystyczne fotografie odbiegały od rzeczywistości.

 

Przyznam,że mam na pewno parę zabawnych fotek, łatwo takie zebrać do kolekcji jak gania się za dziećmi z aparatem. Zmieniając temat, powiedz czy są jakieś szczególne prawa i regulacje dla fotografujących w Nowej Zelandii?

W Nowej Zelandii jest tylko kilka restrykcji co do fotografowania w miejscach publicznych. Oczywiście kiedy planujesz używać fotografie komercyjnie to musisz uważać jeśli prywatne posesje są eksponowane wyraźnie na zdjęciu, bez zgody właściciela. Można znaleźć tez znaki zakazujące fotografowania w publicznych budynkach, jak galerie handlowe, artystyczne czy restauracje, ale gwarantuję, że spotkasz tam ludzi, którzy robią zdjęcia telefonami komórkowymi. Myślę, że jak tylko wykazujesz szacunek i nie przesadzasz w zapędach fotograficznych, nie stanowi  to większego  problemu.Osobiście uważam, ze jeśli jesteś w publicznym miejscu, powinno się mieć pozwolenie na fotografowanie wszystkiego co widzimy, skoro możemy zarejestrować obraz oczami, to czemu nie aparatem.

Rozważając ten zakaz fotografowania w publicznych miejscach, to dla mnie nie ma on sensu obecnie, gdyż ludzie i tak robią mnóstwo zdjęć aparatami w telefonach komórkowych. Z drugiej strony jeśli pokażesz się ze swoim dużym aparatem, jesteś proszony o nie robienie zdjęć. Jaka jest Twoja opinia na ten temat?

Poza znakami, które zakazują fotografowania w niektórych sklepach, nie wiele jest takich miejsc gdzie te znaki są, jednakże gdy się pojawisz z dużym aparatem, jesteś proszony o nie robienie zdjęć. Większość ludzi jednak ignoruje znaki i robi zdjęcia telefonami, być może właśnie uważają, ze zakaz ten dotyczy tylko bardziej profesjonalnych aparatów.A raczej trudno egzekwować ten przepis, gdy tak łatwo niezauważonym można zrobić zdjęcie telefonem. Jest to ironiczne, bo właściciele sklepów jakoś nie pytają swoich konsumentów czy nie mają nic przeciwko byciu nagrywanym przez kamery sytemu zabezpieczającego.

Jednak jeśli, istnieje zakaz fotografowania w danym sklepie, a pomimo tego zdjęcie zostanie zrobione i upublicznione lub użyte komercyjnie bez zgody, to prawo stoi po stronie właścicieli tego obiektu.

“Zakaz fotografowania” jest to dość sporny zakaz i na pewno ciężko go egzekwować, choć to może zależeć gdzie się znajdujesz…

W tym momencie ów zakaz nie jest wielkim problemem dla fotografujących w Nowej Zelandii, nawet jeśli zrobisz zdjęcie czyjejś żony jak wybiera apaszkę w sklepie, co najwyżej zostaniesz poproszony, by tego nie robić więcej. Nie sądze, byś został odprowadzony przez ochronę do biura kierownika i poproszony o skasowanie zdjęcia przy ich obecności.

W Indiach na lotnisku dostałem pozwolenie od rodziców by sfotografować ich córkę, byłoby to piękne zdjęcie dziewczynki w jasnej czerwonej sukience siedzącej samotnie pośród rządku zielonych krzeseł. Kiedy tylko już bylem gotowy, by nacisnąć spust, zaraz kolo mnie pojawiła się uzbrojona grupa ochrony lotniska. Nie widziałem żadnego naruszenia bezpieczeństwa w zrobieniu tej fotografii, ale oni wyraźnie dali mi do zrozumienia, ze jeśli to zrobię to zostanę aresztowany.

Na całe szczęście, ze Ciebie nie aresztowali. Jaki jeszcze moment fotografując zostanie ci w pamięci na długo?

Niestety nie będzie to super fotografia, a raczej ta której nie udało mi się zrobić.A było to tak, robiłem zdjęcia na marszu protestujących  i właśnie zmieniałem film ( a było to dobre kilka lat temu), kiedy właściciel sklepu wybiegł z niego i stanął odważnie na przeciw całej kolumnie maszerujących protestantów i w geście sprzeciwu pogroził im pięścią. Bylem w idealnej pozycji do zrobienia zdjęcia, ale nie moglem go zrobić, gdyż włożenie filmu zajmuje chwilę.

Obecnie można po prostu schwytać telefon, który jest zwykle pod ręką i zrobić szybko zdjęcie, być może nie będzie ono najlepszej jakości, ale przynajmniej uchwyci się ten moment. A jeśli już mówimy o szczególnych momentach, czy sfotografowałeś kiedyś jakaś specjalna osobę, czy też taka, która zapadła ci w pamięć z jakiegoś powodu?

Jedna z najlepszych rzeczy jeśli idzie o fotografie jest ta, że każde zdjęcie przywołuje wspomnienia. Nawet te mniej udane, które dziele tylko z rodzina i przyjaciółmi czasem maja to Coś  w sobie. Jest jedno zdjęcie, które bardzo lobię, to zdjęcie dwóch braci, które zrobiłem w Tajlandii. Starszy z braci niesie młodszego w chuście na plecach. Uważam, je za całkiem udane i ma ono swoje zacne miejsce na ścianie w moim salonie. Czasam zastanawiam się co robią teraz ci chłopcy, jak również myślę z uśmiechem o tym, że  oni nawet nie domyślają się, że ich zdjęcie wisi sobie na ścianie w Nowej Zelandii.

Czy kiedykolwiek Twoje zdjęcie wygrało jakaś nagrodę czy wisiało na ścianie w galerii?

Tak, fotografia wspomniana powyżej była wyróżniona w całkiem dużym konkursie, miałem też parę sukcesów z innymi zdjęciami. Generalnie nie często wystawiam zdjęcia na konkursy, głownie czerpię satysfakcję po prostu z fotografowania i ich edytowania.

Jakie masz dobre wskazówki dla początkujących?

Nazywam to zaślepioną miłością babci. Jeśli babcia zobaczy jednego ze swoich  wnuczków na zdjęciu, będzie jej się ono podobało, bez względu na jakiekolwiek niedoskonałości. Początkujący często emocjonalnie skupiają się na głównym obiekcie, tak, że nie potrafią dobrze zanalizować całego obrazu, kompozycji. Reakcja na fotografię z punktu widzenia oglądającego zdjęcie, który nigdy nie był w danym miejscu, nie spotkał tych ludzi jest zupełnie inna niż fotografa.

Jak to powiedział Picasso: ‘Sztuka jest eliminacją tego co niepotrzebne”. Jeśli patrzysz przez pryzmat zaślepionej miłości babci, nie zobaczysz tego co zbędne, nie pozbędziesz się tego z kadru zdjęcia. Wszystko to możesz dostosować robiąc zdjęcie: odpowiedni obiektyw, ekspozycja, pozycja, a kiedy edytujesz wszystkie te narzędzia jak cięcie, usuwanie punktów, dostawanie kolorów, kontrastu itd.itp, by zredukować lub pozbyć się tego co niepotrzebne.

Na zakończenie naszej miłej i ciekawej rozmowy, powiedz jakie są Twoje plany na przyszłość związane z fotografią?

Wkrótce przechodzę na emeryturę, wiec liczę, że będę mieć więcej czasu na podróżowanie i robienie zdjęć, jak również, co jest bardzo ważne, ich konkretne uporządkowanie. Mam też nadzieję na zorganizowanie z nich wystawy.

Brzmi to jak dobry plan. Życzę, ci wielu wspaniałych zdjęć z Twoich przyszłych podróży.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Save